Skip to main content

ક્યારેક આમ પણ થાય! એક આંસુ સારી જાય એમ પણ થાય! અને છતાં દિલ હસી ઉઠે એમ પણ થાય!

સમય : સાંજ ના ૮:૩૦ [ અંકલેશ્વર માં એને રાત કહી શકાય!]
સ્થળ : અંકલેશ્વર રેલ્વે સ્ટેશન
હમણાં હમણાં કોલેજ માં exams ચાલે છે ... છેલ્લા એક મહિના થી અનિર્ણિત exams આખરે હેમખેમ લેવાઈ રહી હતી! [છેલ્લા એક મહિનાથી વિદ્યાર્થીઓ અને university વચ્ચે કોર્ટ માં પરીક્ષા ની તારીખ ને માટે કેસ ચાલતો હતો! જે કાયમ પ્રમાણે વિદ્યાર્થી ઓ ના પક્ષ માં પૂરો થયો! ] હું સયાજી એક્ષ્પ્રેસ્ ટ્રેન માં થી ઉતારી મારા સ્કુટી ના પાર્કિંગ તરફ જતા જતી વિચારો માં ખોવાઈ ગઈ!

exam time એટલે અમારા lecturers માટે બહુ અઘરો સમય ... મારા માટે તો ખાસ , કેમકે મને supervision કરવું બિલકુલ ના ગમે ! ૩ કલાક સતત જે તે વર્ગ માં આંટા-ફેરા કરવા ના , ઢગલો ફોર્મ ભરવાના, વિદ્યાર્થી ઓ ને CID વાળા કોઈ CRIMINAL ને treat કરે એમ શંકા થી જોયા કરવા નું! બહુજ કંટાળાજનક! છતાં આવે મારી જવાબદારી માં , એટલે ગમા-અણગમા ને બાજુ પર રાખી નિષ્ઠાપૂર્વક કરવું જ પડે! એક અઠવાડીયાથી supervision કરી હું લગભગ ટેવાઈ ગયી હતી... ઘણું નવું જાણવા મળતું આ નવી generation વિષે! જૂની યાદો તાઝા થઇ જતી... અને અનાયાસે યાદ આવી જતું કે એક વિદ્યાર્થી તરીકે પરીક્ષા નો સમય હું કેટલો તાણમાં વિતાવતી! પરીક્ષા ના સમય માં તો ઘણી વાર વિષય અઘરો હોય તો પેપર પૂરું થાય ત્યાં સુધી સમય શક્ય એટલો બચાવી ને વાંચવા નું [ નહાવા ને પણ સાંજ સુધી વિરામ આપવાનો! આમ પણ અગલા દિવસે સાંજે જ નહાયું હોય એટલે ૨૪ કલાક તો ચાલે એમ ગણી લેવાનું! ] , જમવાનું પણ cancel ! ત્યાં તૈયાર થઇ ને કોલેજ જવાની તો વાત જ ના આવે! જે હાથ માં આવે તે સદા કપડા પહેરી, વાળ જેમતેમ સરખા કરી એકદમ ટાઇમ પર પહોંચાય એમ જવાનું! મહત્વ પરીક્ષા નું હતું , દેખાવ નું જરાય નહિ! [હા, સભ્ય માણસ જેવા તો તૈયાર થવું જ પડે!] !!! હવે જમાનો બદલાયો... માત્ર ૫-૬ વર્ષ માં જ કેટલો change! વિદ્યાર્થી ઓ પરીક્ષા માં લખવા તો તૈયાર હોય જ સાથે એમના દેખાવ માટે પણ પુરા સભાન! જેટલી તૈયારી પરીક્ષા માટે કરી હોય તેટલી જ જાત માટે કરી હોય, સારા દેખાવા! કેટલું સરસ!

વિચારો ની સાથે આંખ અને કાન પણ alert હતા! આ અંકલેશ્વર છે જ્યાં સાંજે ૮:૩૦ વાગે રેલ્વે સ્ટેશન પર એકલા હોવું એટલે થોડું ભયજનક! પણ મારી સાથે બીજી ૨ મિત્રો હતી ,જે તેમની જોબ ની કોઈ મસાલેદાર gossip share કરી મઝા લઇ રહી હતી... અચાનક ટ્રેન માંથી એક પ્લાસ્ટિક ની બોટલ આવી ને મારા પગે અથડાઈ !! અમે અવગણી આગળ વધ્યા... પણ બીજી ૫ મિનીટ માં જ બીજી એક બોટલ એ મારી મિત્રો ને નિશાન બનાવી અને અમે સાવધ થયા! આ જાણીજોઈને અમને હેરાન કરવા ફેંકી હોવાનું અમને સમજાઈ ગયુ અમે ચુપચાપ માથું નીચે રાખી ચાલતા રહ્યા !! બોટલ પછી શરુ થયો શબ્દો નો પ્રહાર ! એવા અશિષ્ટ અને અભદ્ર શબ્દો અને અસભ્ય માંગણી ઓ જે હું અહી લખી તો ના જ શકું, પણ મેં ક્યાય હજુ સુધી સાંભળ્યા નથી ...

અમે ૩ , ચાલતા રહ્યા અને સંભાળતા રહ્યા, માથું નીચે રાખી ને! બોલનાર પણ વધુ ને વધુ અસભ્ય બનતો ગયો... પણ અમારા માટે આ રોજનું થઇ રહ્યું! જો ટ્રેન ઉભી હોત અને કોઈ આવું અસભ્ય વર્તન કરે તો અમે અને ટ્રેન માંથી ખેંચી ને બરાબર પાઠ ભણાવી શકીએ એટલા અમે સક્ષમ છે! પણ ટ્રેન ચાલુ થાય પછી કરતી છેડતી અમારે ચુપ ચાપ સંભાળવી જ રહી... સંભાળતા સંભાળતા એક આંસુ સારી જાય છે અને ફરી મગજ ચકરાવે ચઢે છે ...

શું અમે સલામત છીએ? શું શારીરિક છેડતી જ નુકશાન કરે? માનસિક છેડતી હમેશા અવગણવાની? શું નોકરી કરતી દરેક female પર બધા ને price-tag દેખાય છે? રાતે કામ ના કારણે કે કોઈ પણ કારણે મોડા ઘેર પહોંચો એટલે ચરિત્ર ખરાબ જ હોય?

હું વિચારી રહી... નોકરી કરી ઘર ને ટેકો કરતી [અને એ માટે કેટલી હાડમારી વેઠતી] સ્ત્રીઓ માટે સમાજ ની દ્રષ્ટિ ક્યારે બદલાશે???

આ નિરાશા ભર્યા વિચાર સાથે પણ હું ખુશ છું!

હું ખુશ છું અને મન માં ક્યાંક મને ગર્વ થયો મારા કુટુંબી જનો પર, કે જેમને આ પરિસ્થિતિ ની જાણ હોવા છતાં પૂરે પૂરી આઝાદી આપી છે , મારી ઝીંદગી મારી રીતે જીવવાની , જોબ કરવાની, મોડા આવવાની ! જેમને મને સક્ષમ બનાવી છે આવા પ્રસંગો એ નીડર રીતે વર્તવા અને જરૂર પડ્યે હિંમતપૂર્વક સામનો કરવા! અને પ્રેમ આવે છે મારા જીવનસાથી પર જે કરે છે હમેશા મારા પર વિશ્વાસ - વિશ્વાસ કે હું હમેશા સાચ્ચી છું અને સક્ષમ છું મારા problems solve કરવા ! અને જે આપે છે મને એક હુંફ કે જ્યાં હું ડરી જઈશ ત્યાં એ હમેશા હશે મારી સાથે - મારા માટે!

Comments

Minal said…
:) :) :)

I just want to smile from my heart abt. your feelings and writing. Kudos to women like you including me!! :P
krunalc said…
Just chk this video about the incidence which took place in Patna.

http://ibnlive.in.com/videos/97799/watch-woman-molested-on-patna-streets.html
એક જ વાત કહીશ. લાગણીઓને આ જ રીતે વાચા આપતા રહો. ઇશ્વર પાસે આપની મંગલ કામના સહ.

Popular posts from this blog

ડિયર MEN ~ આઈ એમ સોરી. હું દિલગીર છું!

ડિયર MEN, STAY સ્ટ્રોંગ! LEARN to સે SORRY! Keep યોર વોઇસ Low. થિન્ક before યુ Act or Speak! યુ આર ઈન અ TRAP. યોર existence ઇઝ ઈન deep dark! કેમ? આ સવાલ નો જવાબ એક વાર્તાથી આપુ? *** એક નાનું શહેર છે. ટાઉન પણ કહી શકો. અહીં રહે છે આપણી વાર્તાનો મુદ્દો અને મૂળ.
આ વાર્તામાં આપણે એક મુદ્દા ને અનુલક્ષીને બે પરિવારોની વાત કરવાની છે. તો આ બે પરિવારો પૈકી એક પરિવારને આપણે કહીશું "અસામાજિક" માતા-પિતા અને બીજા પરિવારનો ઉલ્લેખ આપણે કરીશું એઝ "સંસ્કારી-સર્વગુણસંપન્ન" માતા-પિતા. તો આપણા આ ટાઉનના હૃદય સમાન વિસ્તારની એક જાણીતી સોસાયટીમાં આ બે પરિવારો બીજા સોએક પરિવારો સાથે રહે છે. સોસાયટીના કોમન ગાર્ડનમાં આ બંને પરિવારોના બાળકો પોતાના મિત્રો સાથે રમે છે. અચ્છા- તો એમાં મુદ્દો શું છે? અને વાર્તા કેમ માંડી છે? જો આ વાંચનાર તમે પુરુષ છો તો -આ મુદ્દો તમારા માટે  ખુબ મહત્વનો છે, અને જો તમે સ્ત્રી છો તો તમારા માટે આ વાર્તાનો સાર વધુ મહત્વનો છે.
અચ્છા તો વાત છે એક સાંઝની. "અસામાજિક પરિવાર" અને "સંસ્કારી પરિવાર" ના બાળકો રોજની જેમ પોતાના મિત્રો સાથે ગાર્ડનમાં રમી…

લાઈફ સફારી~૪૮: “સંબંધ એટલે શું?”

“મોટી, યુ શુડ સ્ટોપ રાઈટીંગ. રાઈટીંગ શુડ બી ડન બાય વાઈસ એન્ડ બોલ્ડ પર્સન. તારા જેવા સેન્ટી-મેન્ટલ અને મેસ્ડઅપ આત્માઓએ લખવું ના જ જોઈએ. સંબંધોમાં ઓલમોસ્ટ સિફર રહેલી તું, સાચા સંબંધ કે એ સાચવવાની સલાહ કઈ રીતે આપી શકે રીડર્સને?”-મારા રૂટીન ગુસ્સા અને અકળામણના રિએક્શનમાં મારા દિલોજાન દોસ્તએ ફ્રીની એડવાઈઝ આપી. “આઈ ડીફર. મારા જેવા ઇમોશનલ ફુલ અને દિલથી ડફર લોકોજ લાગણીઓના લોચા અને સંબંધોના સાંધા સહેલાઈથી સમઝી અને સહેજી શકે. જ્યાં સુધી જાતે જોયુ, અનુભવ્યું કે મહેસુસ કર્યું ના હોય ત્યાં સુધી કઈ લખવું શક્ય જ નથી! મારા માટે લખવું એટલે જાત સાથે પ્રમાણિક પણે વાત કરવી છે- ભલે વાત પોતે જોયેલી સ્નેહી-સ્વજનના દર્દની હોય કે જાતે નોતરેલા કોઈ પ્રોબ્લેમની! હા, હું ઘણા સંબંધોમાં લાગણીઓ ઉકેલવામાં નિષ્ફળ રહી છું, પરંતુ આ નિષ્ફળતા એ જ મને સંબંધોના એ પાઠ શીખવ્યા છે જે કોઈ સુફિયાણી રીલેશનશીપ-મેનેજમેન્ટની વર્કશોપ કે સો કોલ્ડ બેસ્ટ સેલર સંબંધ બચાવ-બુક વડે મળવા શક્ય નથી! લખવા માટે વાઈસ હોવું નહિ, થોડું ક્રેક- ક્રેઝી હોવું જરૂરી છે, તો જ એ પારદર્શકતા અને ઓનેસ્ટી આવે લખાણમાં જે સત્ય કહેવા અને સ્વીકારવા જરૂરી છે!”- મ…

લાઈફ સફારી~૧૯: શ્રદ્ધા અને અંધશ્રદ્ધા:ઓળખો સુક્ષ્મ ભેદ!

“નવરાત્રીમાં હું તો પુરા નવ દિવસ ઉપવાસ કરું,એકદમ શ્રદ્ધાપૂર્વક અને માતાજીનું મારા પર એટલું બધું સત્ છે કે નવરાત્રીમાં તો માતાજી મારા શરીરમાં આવે જ!" – એક હ્યુમન જેવા જ દેખાતા માતાજી કહી રહ્યા અને શ્રોતાઓ આહોભાવથી જોઈ રહ્યા. મારું ફ્યુઝડ અને કન્ફ્યુઝ્ડ દિમાગ વિચારી રહ્યું કે - એક માણસ બીમારની જેમ ધ્રુજે , બુમો પડે, આંખો કાઢે, જાતજાતની ફરમાઈશો કરે- અને બધા એને પગે લાગેઅને એના આશીર્વાદ લે! - અને કહેવાય એમ કે એમને માતાજી આવ્યા છે! દિમાગ એ વિચારીને શોર્ટ થઇ જાય છે કે - માતાજી શું સાચે એટલા ફ્રી રહેતા હશે કે નવરાત્રીમાં  આમ બધાના શરીરોમાં ફરવા નીકળે? સીન-૨:
"હું તો ગયા વર્ષે એટલી બીમાર થઇ ગઈ હતી. કોઈ દવા અસર જ ના કરે... કેટલા ડોક્ટરોને બતાવ્યું, પણ કોઈ ફર્ક જ નહિ.. પછી મને કોઈએ પેલા XXX/YYY બાબા/માતાજી/ભુવા/ ઓઝાનો ઉપાય બતાવ્યો.. હું એમને મળી. એમણે મને તરત કહ્યું કે, તમને તો ફલાણાએ મૂઠ મારી છે! તમારા પર કાળો જાદુ કરાવ્યું છે. જો તમે એને નહિ  તોડવો તો ૧ વર્ષમાં તમે બરબાદ થઇ જશો! મેં એમણે કીધેલી વિધિ કરાવી, ખાલી ૧૦,૦૦૦ રૂપિયા થયા પણ આ જુઓ હું ચાલતી ફરતી થઇ ગઈ!"
મારા દિમાગને જાણે ક…