Skip to main content

Posts

Showing posts from February, 2015

લાઈફ સફારી ૯૫: પત્ર લખવું એટલે પ્રેમ વહેંચવું!

***
“શું કહ્યું? તમને શું જોઈએ છે?”-જાણે ભૂકંપનો આંચકો આવ્યો હોય એમ અચાનકઝબકીને સામે બેઠેલા કલાર્કે મને પૂછ્યું. જરીપુરાણા ખંડેર જેવી ઈમારત, લગભગ કટાઈ ગયેલું કે ખવાઈ ગયેલું ફર્નીચરઅને બગાસા ખાતા કર્મચારીઓ જાણે બધા મારા એક સવાલથી જડમાંથી ચેતન થઇ ગયા. “જી મને દસ પોસ્ટ કાર્ડ જોઈએ છે.”-મેં શક્ય એટલી નમ્રતાથી કહ્યું. “કેમ?”-આંખો પહોળી કરીને સામે બેઠેલા કલાર્કે મને પૂછ્યું. “જી, લેટર લખવા, બીજા કયા પર્પઝ માટે પોસ્ટકાર્ડ વપરાય છે?”-મેં હસીનેજવાબ આપ્યો. જોકે દિમાગતો હજુ એમ પણ પૂછવા ઇચ્છતું હતું કે આજકાલવિસ્ફોટક કે નશીલા પદાર્થો બનાવવામાં પોસ્ટકાર્ડ વપરાય છે શું?- કે આમતમે પૂછપરછ કરી રહ્યા છો. પરંતુ સભ્યતા જાળવીને દિલે દિમાગને ચુપ કરાવીદીધું. “કેમ લેટર? તમારી પાસે મોબાઈલ કે કમ્પ્યુટર નથી?”-બાજુના ટેબલ પરના એકકલાર્કે મારી ફેર-તપાસ ચાલુ રાખી. “ના હું મંગળ ગ્રહની રહેવાસી છું એટલે મારી પાસે મોબાઈલ કે લેપટોપનથી!”-એમ જવાબ આપવાની અદમ્ય ઈચ્છાને પરને રોકી રાખીને મેં કહ્યું-“જી,મોબાઈલ અને લેપટોપ બંને મારી પાસે છે અને બંને ચાલુ અવસ્થામાં પણ છે.મારે લેટર લખવા માટે જોઈએ છે. આઈ હોપ લેટર લખવું ગુનો છે એવો કોઈ કાયદ…

લાઈફ સફારી ૯૪: મેં તેનું ફિર મિલુંગી....

***
"તું ઊંચા આકાશમાંથી ઉતારી છે કે ઊંડા પાતાળમાંથી પ્રગટી છે? તારી દ્રષ્ટિ, કેવળ શરાબ, શેતાન પણ, ભગવાન પણ, તારી આંખોમાં સાંજ પણ, સવાર પણ, તારી સુગંધ, જાણે સાંજની આંધી, તારા હોઠ, શરાબનો એક ઘૂંટ તારું મુખ એક જામ તું કોઈ ખાઈ-ખીણમાંથી ઉભરાઈ છે કે તારાઓમાંથી ઊતરી છે? તું એક હાથે ખુશી વાવે છે બીજે હાથે વિનાશ... તારા અલંકારોની છટા કેવી ભયાનક! તારું આલિંગન જાણે કોઈ કબરમાં ઉતરતું જાય..." જસ્ટ ઈમેજીન કે કોઈ તમારું પ્રિય-અતિ પ્રિય તમારા માટે આ કવિતા સંબોધે તો? કેટ કેટલી લાગણીઓ એકજ કવિતામાં વણી લીધી છે.. સુંદરતાના વખાણથી પ્રેમની વેદના સુધી. શું તમારું હૃદય એક ધબકારો ચુકી જાય કે નહિ? અને ભલેને આ કવિતા લખનાર તદ્દન અજાણ્યું હોય તો પણ એક પળ માટે તો એના પ્રેમમાં પડીને આ કવિતા જીવી જવાનું મન થાય કે નહિ? નાં આપણે વેલેન્ટાઈનસ ડે આવે છે એટલે પ્રેમની એજ હજારો વાર વગાડેલી ટેપ નથી વગાડવી. પણ પ્રેમના એક નવા પરિમાણને સમઝવું છે. "પ્રેમ શાશ્વત છે!"-એવી કોઈ ફિલોસોફી આપણે નથી ઝાળવી. "હમ જીતે હેં એક બાર, મરતે હેં એક બાર, શાદી ભી એક બાર કરતે હેં , ઔર પ્યાર .. પ્યારભી એક હી બાર હોતા હૈ..."- એવો ટીપીકલ ડા…

લાઈફ સફારી~૯૩: તારું એટલું ખોટું અને મારું એટલું સાચું!

***  “લાગણીઓ મારી થઇ ગઈ ડમ્બ અને નમ્બ, સ્માર્ટફોનના આ શહેરમાં,

વર્ચુઅલ મિત્રો વધ્યા અને રીયલ મિત્રો થયા જોજનો દુર, સ્માર્ટફોનના આ શહેરમાં,

ચાર્જર અને ઈન્ટરનેટથી હું બંધાયો અને લાગણીઓથી થયા છુટાછેડા,
સ્માર્ટફોનના આ શહેરમાં,

સેક્સટીંગ અને “ફેક”ટીંગના ચક્કરમાં રીયલ-હું અને પ્રેમને કર્યા ડીચ,
સ્માર્ટફોનના આ શહેરમાં,

આંગળીઓ આખો દિવસ મોબાઈલ અને લેપટોપ પર ઘૂમી રહે, સ્નેહીના સ્પર્શને ગઈ
ભૂલી, સ્માર્ટફોનના આ શહેરમાં! વારંવાર એપ્સને અપડેટ કરતો હું, પોતાની જુનવાણી જાતને પોષતો રહું છું, સ્માર્ટફોનના આ શહેરમાં! ભલે વર્ચુઅલ વર્લ્ડમાં હેપ-કુલ-મોર્ડન બની રહું, અંદરખાને એજ અહંકારી-બદમિજાજી રહી ગયો હું, સ્માર્ટફોનના આ શહેરમાં! ખુદમાંથી ખુદ જ હું થયો બાદ, સ્માર્ટફોનના આ શહેરમાં.”

તમારા હાથ લેપટોપના કીબોર્ડ પર જાણે લાગણીઓને વહાવી રહ્યા છે. એ લાગણીઓ
જેને તમે રોજેરોજ જીવો છો, પણ વ્યક્ત કરી શકતા નથી.
તમારું ઘર હવે જાણે ઘર નથી પણ સ્માર્ટ-હાઉસ છે, ગેજેટડમ્પ-હાઉસ પણ કહી
શકાય. પહેલા જ્યાં ઘરમાં બાળકોનો શોરબકોર સંભળાતો ત્યાં સુનકાર છે,
આંગળીઓથી ટાઈપ થતા શબ્દોને આવાજ હોય તો હવે વાતો થાય! હવે તમારા ઘરમાં ૨૪