Skip to main content

લવ યુ પપ્પા...

વ્હાલા પપ્પાને આજે એમના જન્મ દિવસ પર શબ્દાંજલિ.....

*** 
“દિ ધુઢતા હે ફિર વહી ફુરસત કે રાત દિન... બેઠે રહે , બેઠે રહેતસ્સ્વુંરે  જાના કિયે બગેર.."-શિયાળાની ડાર્ક ચોકલેટી ઠંડી [ ઠંડી ગુલાબી  હોય એમ કોણે કહ્યું?] હોયટ્રેનમાં વિન્ડો સીટ મળી હોયદુર દુર સુધી ધુમ્મસના શ્વેત શેડ માં રંગાયેલી પ્રકૃતિએટલે નેચરકોઈ છોકરીનું નામ નથી!]અને મોબાઈલમાંથી મેસમરાઈઝ કરતા ગીતો સીધા દીલ માં ઉતારી જતા હોય ... તો  હિન્દી ગીતો ની ભાષા માં  કહીએ તો - “ઓર જીને કો ક્યા ચાહિયે....”

મેડમ ,  ફોર્મ માં જલ્દી સાઈન કરી દો અને પછી તમારા ગ્રુપમાં પણ બધા પાસે સાઈન કરાવી દેજોઆ વખતે તો લડી ઝગડીને પણ લેડીઝ એમ.એસ.ટી કોચ લેવો  છે.. બોલો શું કહેવું છે તમારુંફીમેલ   રિઝર્વેશન બધે  હોવું જોઈએ અગ્રી? "- મારી મ્યુઝીક ટ્રેનને સાઈડીંગ આપતા અમારા સીનીયર   અપડાઉનિયા સહ-યાત્રી કહી રહ્યા ...

“ મારો વ્યુ ના  પૂછો તો સારુંલેડીઝ ડબ્બામાં મુસાફરી નો એકમાત્ર હેતુ સલામતી અને મુસાફરીની   સરળતા છેજો ૨૧મી  સદી માં આપણે નારી સ્વતંત્રતા અને પુરુષસમોવડી મહિલાની વાતો કરતા હોઈએ તો આવા મહિલાઅનામતના મુદ્દે તો સુગ ચડવી જરૂર  નથી?"- હજુ તો સાઈન કરીને મારો વ્યુ પુરો   સમઝાવું  પહેલા તો કમ્યુટફ્રેન્ડ કાગળ જાણે એક ઝાટકે ખેંચીને  લઇ ગયા... કદાચ વિરોધ પચાવવો એટલો   સરળ નથી..
એક જર્ક સાથે દિલ અને દિમાગ બંને જાણે ટાઈમ ટ્રાવેલ કરીને પહોચ્યા બાળપણમાંકદાચ  બગાવતી વિચાર-ધારાના મુળીયા શોધવા  તો!

*** 

ભુમિકા,હવે મોટી થઇઆખો દિવસ આમ થોથા ઉથલાવીને દિવસ નહિ વળેહવે થોડો રસ ઘરના કામકાજમાં લેતા શીખો ૧૦માંના ઉનાળુ વેકેશનમાં તારે થોડી રસોઈ અને ઘર કામ શીખવાનું  છેગમે   એટલું ભણીશ કડછીકલેકટર  બનવાનું છે સમઝી લેતારાથી નાની છોકરીઓને પણ આજકાલ બધું આવડતું હોય છેમુક  બુકને બાજુ પર અને કચરો કાઢ જલ્દી, લે સવારણી , મારી હેલ્પ કર.”- ક્યારેક    ગુસ્સે   થતી મમ્મીને દુર્ગા રૂપમાં જોઈને થોડી બીક લાગી અને થોડો ગુસ્સો પણ આવ્યો.
મમ્મી , બધું લેક્ચર મને  ના આપીશ જો નીરજ તો બેઠો બેઠો ગેમ રમે છેતું એને કઈ નથી કહેતીહા મને નથી આવડતું ઘર કામપણ હું શીખી લઈશ , પુછ  તારી બહેનના પ્રિન્સ નીરજને એને શું આવડે છેપછી મારા પર ગુસ્સે થા. “- ગર્લ્સ અને બોયસના સો કોલ્ડ વર્ક એરિયા જુદા  હોય , જેમકે કીચન અને ઘરકામ ગર્લ્સને ગમવું  જોઈએ અને ભણવાનું અને રખડવાનું બોયસ નું કામ –  ડીસ્ક્રીમીનેશન ક્યારેય મારા નાના મગજને ના   સમઝાતું.
“ નીરજ છોકરો છે ઘર નું કામ ના કરેએને ઘર કામ કે કીચનકળા શીખવાની કોઈ  જરૂર નથી."-  મમ્મીનો જવાબ સાંભળી ક્યારના શાંતિથી ગાયત્રી મંત્ર લખી રહેલા પપ્પા અટક્યા.
“ નાધરાર નહિઘર નું કામકીચન નું કામ કે બહાર નું કામ – દીકરી અને દીકરા બંને ને શીખવું ખુબ    જરૂરી છેગયો  જમાનો જ્યારે ઘર અને બહારના કામ માટે સ્ત્રી અને પુરુષ ની સ્પષ્ટ જુદી  જવાબદારીઓ સમઝાતી હતીઆજના જમાનામાં જ્યારે દીકરી  કમાય છેઘર ચલાવે છે ત્યારે એટલું  જરૂરી છે કે દીકરાઓ પણ ઘર કામ અને કીચનમાં જરૂરી મદદ કરેનીરજ તું કચરો કાઢી લે, ભુમિકા તું પાછળ પોતું કરકોઈ કામ નાનું નથી , અને દરેક કામ , દરેક ને શીખવું જરૂરી  છે – જેન્ડર બાયસ વગર. "- પપ્પાની સમઝણ  દિલ અને દિમાગમાં રોપાઈ ગઈજે આગળ જઈને એક વટ-વૃક્ષ બનશે – સ્વતંત્ર વિચારધારા બનશે.
*** 

“ પાપા કી રાની હું ..આંખો કા પાની હું.."- મોબાઈલ માં બદલાતા મારા ફેવરીટ ટ્રેક સાથે દિલ અને દિમાગ -સ્મિત વાસ્તવિકતામાં પાછા આવ્યાઅલબત્ત એમની ખોજ સક્સેસફૂલ્લી પૂરી કરીને  તો!  
કયુ સ્ટેશન આવ્યું" - નજર બારી ની બહાર જવાબ શોધવા ફરી રહી અને અનાયાસે સામે  બાકડે બેઠેલા એક દ્રશ્યમાં જકડાઈ ગઈ.
માંડ - વર્ષની નાની બેબલી ને એના પપ્પા સ્લેટમાં કૈક શીખવાડી રહ્યા હતાએક અજબ ઉત્સાહ અને   ધીરજથી નાની ટેણકી સ્લેટને તાકી રહી હતી જાણે દુનિયાની અજબગજબ શાળાનો પહેલો પાઠ ભણી રહી-   પણ દુનિયાના સૌથી બેસ્ટ ટીચર પાસેપોતાના પપ્પા પાસે!
મંદ ગતિથી ટ્રેન ચાલુ થઇ...  ધીમે ધીમે બાપદીકરીનું દ્રશ્ય આંખથી ઓઝલ થતું ગયું અને એક નવું  દ્રશ્ય આંખ સામે મંડાઈ રહ્યું...  અલબત્ત કંઇક આજ ટ્રેક પર...

*** 

“ દેહાઈ [ દેસાઈ નો તળપદી ઉચ્ચારઆમ ઉતાવળા નિર્ણયના લેવાય , એક વાર  તો લાઈફમાં દિમાગ થી નિર્ણય કરદિલ ને બાયપાસ કરી નેપોઈરીછોકરી – સુરતી લઢણમાંને વળી ભણાવીને કયો તારો દહાડો ફળશેપહેલા તો બંને પોઈરીઓને સાયન્સનું ભણાવીનેમોંઘા ટ્યુશન રખાવીને રહી સહી બચત   સ્વાહા કરી દીધી અને હવે આં નાનકી ને ઈન્જીનીયરીંગમાં એડમિશન લઇ આવ્યો પણ પાછુ વિદ્યાનગરમાં – એટલે કોલેજચોપડાહોસ્ટેલ અને બીજા સત્તર ખર્ચાસારાભાઈ કેમિકલ્સવાળા કોઈ લોટરી કાઢી છે તારા નામની સીધી વાત છે - પોઈરી પરણી એટલે પત્યુંભણી ગણીને એના સસરા એના વરનું ઘર ભરશે માટે તારો દલ્લો કેમ ખાલી કરે છે ભલા માણહ[માણસ]? પૈહા વધી પડ્યા હોય તો બેંકમાં મુક,  ખાડે કા નાખે? – નાયક અંકલ પપ્પાને સમઝાવી રહ્યાએક સાચા મિત્રની ફરજ નિભાવી રહ્યા.
હોય કઈ , નાયક તું આમ ના બોલમારી બંને દીકરીઓ તો દીકરા કરતા પણ સવાઈ છેએમને ભણાવીને હું કોઈ ઉપકાર નથી કરતો એમના પરનાતો કોઈ આશા રાખું છું ભવિષ્યની તો એક ઇન્વેસ્ટમેન્ટ છે   તારી ભાષામાં કહું તોજીન્ગીભર મારી બંને દીકરીઓના મોઢે સ્માઈલ જળવાઈ રહે  માટેનુંએમનું   ભવિષ્ય ઉજ્જવળ થાય અને એમને મનગમતી કારકિર્દી મળી જાય એમાં  મારી લોટરી છેબસ મારી   બંને દીકરીઓ ખુબ ભણે અને પગભર થઇ જાય તો મેં જેમ આખી જીન્દગી વેઠ્યું એમ." પપ્પા હમેશા    વાક્ય પૂરું નાજ કરી શકતાસંજોગવશાત ગ્રેજ્યુએશન લાસ્ટ યર માં છોડી દેવું પડ્યું  દુખ  કદાચ એમની આંખોમાં  બંને દીકરીઓ માટે ઉચ્ચ  ભણતર અને ઉજ્જવળ કારકિર્દી બનીને વસી ગયુંકદાચ કાયમ   માટે!

બુક વાંચવાનો ડોળ કરતી હુંત્રાંસી નજરે પપ્પાની ભીની આંખો જોઈ રહેતી અને જાત સાથે પ્રોમીસ કરતી  રહેતી એમનું સપનું પૂરું કરી  આંખો ને -હર્ષ ભીની જોવાનું !
દીકરીને ભણાવવા આખી જીન્દગી ની મૂડી વાપરી દેનાર પપ્પાને મેં ક્યારે નવા કપડાબુટ કે ઘડિયાળ  લેતા જોયાનું યાદ  નથી!
પપ્પા કામ કરતા  સારાભાઈ કેમિકલ કંપની વર્ષોથી ઓક્સિજન પર  રહેતી , ક્યારેક ચાલતી તો ક્યારેક મહિનાઓ સુધી બંધ રહેતી. ઈચ્છા થાય ત્યારે મરજી થાય એટલો  પગાર આપતીછતાં બંને દીકરીઓનું ભણતરસામાજિક વ્યહવાર અને દરેક કૌટુંબિક જવાબદારી પપ્પા ખબર નઈ કઈ જાદુની છડીથી પૂરી  કરતા.
વર્ષો સુધી સવારમાં દુધની થેલીઓ ઘેરઘેર વહેચવા જવાનું કામ સ્મિત કરતા પપ્પા વધારાના ખર્ચા   મેનેજ કરવા કેરીની સીઝનમાં વલસાડી કેરીનો ધંધો પણ નાના પાયે કરતાધંધામાં વાણીયા-બુદ્ધિની જગાએ બામણનું [બ્રહ્માણ નો તળપદી ઉચ્ચાર]કલેજું રાખતા પપ્પા જાણે ધંધો કમાવા નહિ જનસેવા માટે કરતા...
અને કદાચ એટલે  હું જન્મી  પહેલાની કાળી સાયકલ હું પરણીને સાસરે ગઈ તો પણ પપ્પાને વફાદાર રહી. “શરીર સારું રહે” અથવાતો “સારાભાઈ  રહીક્યાં દુર છે?”.. ના બહાને આજીન્દગી પપ્પા સાયકલ ઢસડતાના રે મોજથી ચલાવતા રહ્યા .
અલબત્ત ઘરમાં વાહનના નામે એક જુનું બજાજ સ્કુટર પણ ખરું જે માત્ર પ્રસંગોપાતમાત્ર દીકરીઓની  સુવિધા માટે  ચાલુ થતું.
*** 

અચાનક કોલાહલ વધતા ફરી સ્મરણયાત્રા થંભી અને ફરી નાની સી ભૂમિકા અચાનક મોટી થઇ ગઈ,  વાસ્તવિકતામાં પાછા ફરીને!
સુરત સ્ટેશન આજે જલ્દી  આવી ગયું એમ વિચારતા ઝડપથી ભીડસાથે પ્લેટફોર્મ પર ઉતારવાના  મિશનમાં જોતરાઈ

“ ઓહ્હ ".. એક ચીસ નીકળી ગઈ અચાનકટ્રેનના દરવાજાની એક ધાર ઉતાવળમાં ઉતરતા આંગળીને  ચીરી ગઈ..
દર્દની કસકહાથમાંથી વહી જતું લોહી ....
 પીડા અને લોહીનો રંગ દિલને ખૂંચે છે ..
કેમ?
જવાબ શોધવા ફરી દિલ અને દિમાગ ઉપડ્યા.... સ્મરણ સફરે ...

***                                                                                                                                                            

આપના સહકાર બદલ આભાર ! કૃપયા શાંતિ રાખો!"-ગોહિલ હોસ્પિટલનવસારી "પાટીયા સાથે અથડાઈને નજર ગોથું ખાઈ ગઈસામેની બાજુ  તો! - ઓપરેશન થીયેટર અને એની બાજુમાં  આઈ.સી.યુ ..
નજર દોડી ગઈ આઈ-સી.યુના પારદર્શક દરવાજા છેદી..
 પપ્પાબસ  વખતે  છેલ્લું ઓપરેશન છેઅને કઈ  જોખમ નથી એમાંમારે હમણાં  ડોક્ટર   સાહેબ સાથે વાત થઇબસ હવે બહુ ખેંચ્યો તમે ખાટલો ઓપરેશન પતે એટલે તમારી કોઈ વાત નથી  સાંભળવાનીમારા નવા ઘેર આવવાનું કહીને તમે તો હોસ્પિટલમાં ગોઠવાઈ ગયા ...".. હસવા અને  હસાવવાના નિષ્ફળ પ્રયાસો કર્યા પણ ના ખાળી શકી  લાચારીવેદના અને આંસુ જે પાપા ની આંખોમાં  છેલા એક મહિનાથી વાંચતી આવું છું!
છેલ્લા એક મહિનામાં  ત્રીજું ઓપરેશન.
જીદગીને દિલથી ટક્કર આપનારા અને બધા સંજોગોમાં એક ફાઈટર ની સ્પીરીટ થી ઝઝુમનારા પપ્પા એક વાર પેરાલીસીસને પણ ધૂળ ચટાડી આવ્યાપણ ગેન્ગ્રીનના વિશ્-ચક્રમાં ભરાઈ ગયાઅટવાઈ ગયા..
પહેલા પગમાં શિયાળામાં પડતા સામાન્ય વાઢીયા ઉપસ્યાડાયાબીટીસ અને બેદરકારીના કિલિંગ કોમ્બોના કારણે વાઢીયા વણસીને ગેન્ગ્રીન બન્યા.    
પહેલા ટચલી આંગળીપછી બીજી આંગળી અને આજે હવે ઘુટણ થી આગળ નો આખો પગ કપાયો .. અને સાથે સાથે કપાઈ રહ્યો પપ્પાનો આત્મા પણકટકે કટકે ...
એક નાના બાળકની જેમ જીદ અને ડર થી પપ્પાએ કચકચાવીને મારો હાથ પકડી રાખ્યોજાણે ઓપરેશનડોકટરદવાઓ બધું  મિથ્યા લાગતું હોયજાણે વિશ્વાસ હોય એમને કે હું એમને પકડી રાખીશએમને   બચાવી લઈશ ... !!!
ચાર આંખો તાકી રહી અનિમેષ નજરેઅને એક એવો સંવાદ થયો જે હવે ક્યારેય નથી થઇ શકવાનો!

***

લોહી નો લાલ રંગ , આંખોમાં પણ ઉપસી આવ્યો.
દિલ અને દિમાગને મક્કમ કર્યું , ઠપકાર્યું અહી-તહી ભટકવા માટે..
મશીન-વત ચઢી રહી પગથીયા સ્ટેશનની બહાર જવાના ....

અને... છેલ્લે પગથીયે અટકી ગઈ..
જાણે સવારથી બધા સારા-નરસા દિવસોની પપ્પા મઢી ફ્રેમ રીલ-બાય-રીલ ફરી રહીઆસ પાસ.

***

બેટા તને આવતા એક પળવારનું મોડું થયુંતું છેલ્લે પગથીયે હશે અને પપ્પાનો જીવ ગયોકદાચ તારી  રાહ જોતા હતા સવારથી!".. કાન સાંભળવા તૈયારના થયા અને આંખો પણ આંસુઓની ઝાલર બાંધી   બગાવત પર ઉતરી અને દિમાગે તો જાણે નાદારી  નોંધાવી!

બેટાપપ્પાની ઈચ્છા હતી કે એમનો અગ્નિસંસ્કાર બંને દીકરીઓના હાથે થાય.. અઘરું છે , પણ પપ્પાની  ઈચ્છા છે એટલે.. ”  - દિલ હવે વધુ સહન નહિ  કરી શકે...
કેમ કરીને  અંગુઠે આગ આપીશ જેની આહટ માત્ર મારા અસ્તિત્વમાં વણાયેલી છે.

ત્રાંસી આંખો ઘૂરી રહી  છેલ્લા પગથીયાને ..
 છેલ્લું પગથીયુંજાણે મારો ગયા ભાવ નો દુશ્મન - જેણે  મને પાપાને છેલી વાર મળવા ના દીધી ...

***

મોબાઈલની રીંગથી ટાઈમ ટ્રાવેલ ખોટકાયુંયાદો ની રીલ અટકી અને આંખો મોબાઈલ સ્ક્રીન પર બ્લિંક   થતા ફોટા અને નામ ને જોઈને અજાણતા  હરખાઈ ..
ડેડુ કોલિંગ “

આંસુઓની ભીનાશ જાણે ખેરવાઈ ગઈ અને એક ખુશી અને ઉત્સાહથી મોબાઈલ રીસીવ કર્યો અને ત્યાજ-  મમ્મીનો અવાજ સાંભળી ફરી દિલની ધડકનો એક ક્ષણ માટે થંભી ગઈફોન ડીસ-કનેક્ટ થઇ ગયો જાણે દિલોદિમાગને  નંબર પર એક  અવાજ સાંભળવાની એષણા હતીછે અને રહેશે !

*** 

પ્રિય પપ્પા,   

તમે જ્યાં છોત્યાંથી જુઓ છો નેમારા દિલનો સંવાદ સાંભળો છો ને?
  

કાયમ આમ મારા અસ્તિત્વને વીંટળાઈને રહેજોમારી આસપાસની તમારી  હુંફસુવાસમાં પ્રેમની   ભીનાશ અને યાદી  તો કદાચ મારા માટે જીવી જવા માટે નો ઓક્સિજન છે


લવ યુ પપ્પા .... "

Comments

Popular posts from this blog

ડિયર MEN ~ આઈ એમ સોરી. હું દિલગીર છું!

ડિયર MEN, STAY સ્ટ્રોંગ! LEARN to સે SORRY! Keep યોર વોઇસ Low. થિન્ક before યુ Act or Speak! યુ આર ઈન અ TRAP. યોર existence ઇઝ ઈન deep dark! કેમ? આ સવાલ નો જવાબ એક વાર્તાથી આપુ? *** એક નાનું શહેર છે. ટાઉન પણ કહી શકો. અહીં રહે છે આપણી વાર્તાનો મુદ્દો અને મૂળ.
આ વાર્તામાં આપણે એક મુદ્દા ને અનુલક્ષીને બે પરિવારોની વાત કરવાની છે. તો આ બે પરિવારો પૈકી એક પરિવારને આપણે કહીશું "અસામાજિક" માતા-પિતા અને બીજા પરિવારનો ઉલ્લેખ આપણે કરીશું એઝ "સંસ્કારી-સર્વગુણસંપન્ન" માતા-પિતા. તો આપણા આ ટાઉનના હૃદય સમાન વિસ્તારની એક જાણીતી સોસાયટીમાં આ બે પરિવારો બીજા સોએક પરિવારો સાથે રહે છે. સોસાયટીના કોમન ગાર્ડનમાં આ બંને પરિવારોના બાળકો પોતાના મિત્રો સાથે રમે છે. અચ્છા- તો એમાં મુદ્દો શું છે? અને વાર્તા કેમ માંડી છે? જો આ વાંચનાર તમે પુરુષ છો તો -આ મુદ્દો તમારા માટે  ખુબ મહત્વનો છે, અને જો તમે સ્ત્રી છો તો તમારા માટે આ વાર્તાનો સાર વધુ મહત્વનો છે.
અચ્છા તો વાત છે એક સાંઝની. "અસામાજિક પરિવાર" અને "સંસ્કારી પરિવાર" ના બાળકો રોજની જેમ પોતાના મિત્રો સાથે ગાર્ડનમાં રમી…

લાઈફ સફારી~૧૯: શ્રદ્ધા અને અંધશ્રદ્ધા:ઓળખો સુક્ષ્મ ભેદ!

“નવરાત્રીમાં હું તો પુરા નવ દિવસ ઉપવાસ કરું,એકદમ શ્રદ્ધાપૂર્વક અને માતાજીનું મારા પર એટલું બધું સત્ છે કે નવરાત્રીમાં તો માતાજી મારા શરીરમાં આવે જ!" – એક હ્યુમન જેવા જ દેખાતા માતાજી કહી રહ્યા અને શ્રોતાઓ આહોભાવથી જોઈ રહ્યા. મારું ફ્યુઝડ અને કન્ફ્યુઝ્ડ દિમાગ વિચારી રહ્યું કે - એક માણસ બીમારની જેમ ધ્રુજે , બુમો પડે, આંખો કાઢે, જાતજાતની ફરમાઈશો કરે- અને બધા એને પગે લાગેઅને એના આશીર્વાદ લે! - અને કહેવાય એમ કે એમને માતાજી આવ્યા છે! દિમાગ એ વિચારીને શોર્ટ થઇ જાય છે કે - માતાજી શું સાચે એટલા ફ્રી રહેતા હશે કે નવરાત્રીમાં  આમ બધાના શરીરોમાં ફરવા નીકળે? સીન-૨:
"હું તો ગયા વર્ષે એટલી બીમાર થઇ ગઈ હતી. કોઈ દવા અસર જ ના કરે... કેટલા ડોક્ટરોને બતાવ્યું, પણ કોઈ ફર્ક જ નહિ.. પછી મને કોઈએ પેલા XXX/YYY બાબા/માતાજી/ભુવા/ ઓઝાનો ઉપાય બતાવ્યો.. હું એમને મળી. એમણે મને તરત કહ્યું કે, તમને તો ફલાણાએ મૂઠ મારી છે! તમારા પર કાળો જાદુ કરાવ્યું છે. જો તમે એને નહિ  તોડવો તો ૧ વર્ષમાં તમે બરબાદ થઇ જશો! મેં એમણે કીધેલી વિધિ કરાવી, ખાલી ૧૦,૦૦૦ રૂપિયા થયા પણ આ જુઓ હું ચાલતી ફરતી થઇ ગઈ!"
મારા દિમાગને જાણે ક…

લાઈફ સફારી~૪૮: “સંબંધ એટલે શું?”

“મોટી, યુ શુડ સ્ટોપ રાઈટીંગ. રાઈટીંગ શુડ બી ડન બાય વાઈસ એન્ડ બોલ્ડ પર્સન. તારા જેવા સેન્ટી-મેન્ટલ અને મેસ્ડઅપ આત્માઓએ લખવું ના જ જોઈએ. સંબંધોમાં ઓલમોસ્ટ સિફર રહેલી તું, સાચા સંબંધ કે એ સાચવવાની સલાહ કઈ રીતે આપી શકે રીડર્સને?”-મારા રૂટીન ગુસ્સા અને અકળામણના રિએક્શનમાં મારા દિલોજાન દોસ્તએ ફ્રીની એડવાઈઝ આપી. “આઈ ડીફર. મારા જેવા ઇમોશનલ ફુલ અને દિલથી ડફર લોકોજ લાગણીઓના લોચા અને સંબંધોના સાંધા સહેલાઈથી સમઝી અને સહેજી શકે. જ્યાં સુધી જાતે જોયુ, અનુભવ્યું કે મહેસુસ કર્યું ના હોય ત્યાં સુધી કઈ લખવું શક્ય જ નથી! મારા માટે લખવું એટલે જાત સાથે પ્રમાણિક પણે વાત કરવી છે- ભલે વાત પોતે જોયેલી સ્નેહી-સ્વજનના દર્દની હોય કે જાતે નોતરેલા કોઈ પ્રોબ્લેમની! હા, હું ઘણા સંબંધોમાં લાગણીઓ ઉકેલવામાં નિષ્ફળ રહી છું, પરંતુ આ નિષ્ફળતા એ જ મને સંબંધોના એ પાઠ શીખવ્યા છે જે કોઈ સુફિયાણી રીલેશનશીપ-મેનેજમેન્ટની વર્કશોપ કે સો કોલ્ડ બેસ્ટ સેલર સંબંધ બચાવ-બુક વડે મળવા શક્ય નથી! લખવા માટે વાઈસ હોવું નહિ, થોડું ક્રેક- ક્રેઝી હોવું જરૂરી છે, તો જ એ પારદર્શકતા અને ઓનેસ્ટી આવે લખાણમાં જે સત્ય કહેવા અને સ્વીકારવા જરૂરી છે!”- મ…