Skip to main content

લાઈફ સફારી~૨૨: ઘર – મારે પણ એક ઘર હોય!


હે ભગ્ગુ! આજે શું સ્પેશિયલ છે? ફરી કયો ફેસ્ટીવલ આવ્યો?- ઓફીસપર્સને સંભાળતા અને ભીડની વચ્ચેથી પાંચસો-સાતસો ગ્રામ જગ્યા કરતા કરતા અનેરી આવી, અને પોતાની રોજની બર્થને ઓક્યુપાઈડ જોઈને ચુપચાપ પોતાના અપડાઉનિયા -ફેમીલી પાસે ઉભી રહી ગઈ.
અનુ, સૌથી મોટો ફેસ્ટીવલ આવ્યો છે! એક મહિના સુધી ચાલશે આ ફેસ્ટીવલની ઉજવણી, એટલે આદત પાડો ઉભા રહેવાની. અને આટલી ગરમીમાં વ્યક્તિ દીઠ ત્રણથી ચાર ચિલ્લર અને ચિલ્લર દીઠ બે થેલા જોયા પછી પણ તું કેવી રીતે પૂછી શકે કે – શું સ્પેશિયલ છે? ઈટ્સ વેકેશન હની!- ઉભા-ઉભા કોણ જાણે કેમનું બેલેન્સ રાખી મજ્જાથી (કે સજાથી?) બુક વાંચી રહેલી ધારાએ બુકમાંથી ધીરેથી માથું બહાર કાઢીને, હસીને આજની તાઝા ખબર સંભળાવી.
આપણે ક્યારે આમ થેલાઓ ભરીને આટલા ઉત્સાહથી ફરવા જઈશું? જાણે બધું છોડીને, જવાબદારીઓ ભૂલીને, થોડા દિવસ પોતાની દુનિયામાં જીવવા જઈ રહી છે અહી ટ્રાવેલ કરી રહેલી દરેક મમ્મી...- આસપાસ કાકા-મામાનાં ઘેર જઈ રહેલા ચિલ્લર અને એમની મમ્મીઓને જોઈને અનેરી બોલી ઉઠી , કદાચ મિસ કરી રહી પોતાના પિયરને..
ઈનફ ગ્લીસરીન ગર્લ્સ! જયારે જુઓ નળ ચાલુ... આ મ્યુનીસીપાલીટીવાળાઓ એ કોઈ સ્પેશિયલ કનેકશન્ આપ્યું છે તમને? સારી ખરાબ બધી વાતોમાં ટ્પ-ટ્પ ચાલુ! અને ઓનેસ્ટલી મને તો આ વેકેશનમાં પિયર જવાનો કન્સેપ્ટ જ ઓડ લાગે છે. પહેલા તો લગ્ન કરીને સાસરે જવાનું, ઘરને ભૂલી સાસરાને જ પોતાનું ઘર બનાવાનું – આઈ મીન ટ્રાય કરવાનો ... અને તો પણ થાક ઉતારવા અને આરામ કરવા પિયર જવાનું? આઈ મીન – ઇઝન્ટ ઇટ કન્ફ્યુંઝીંગ? એક્ચ્યુઅલમાં પોતાનું ઘર કયું કેહવાય ફીમેઇલ માટે? સાસરું – જેને  એ આખી જીન્દગી પોતાનું ઘર બનવવા મથે છે એ? કે પછી પિયર જે હવે પારકું ઘર છે , અને એને ક્યારેક ક્યારેક રીસેસમાં, આઈ મીન વેકેશનમાં થોડી સ્પેસ આપે છે – પરંતુ થોડા સમય માટે જ! પરમેનન્ટ ઘર કયું? - ફાર્મસીનું ભણી રહેલી અને થોડા સમયમાં આ પિયર અને સાસરાનાં ચક્કરમાં ફસાઈ જવાની છે એવી નિર્દોષ ધારા નવાઈ સાથે પૂછી રહી પોતાની આગોતરા જામીન જાણે!
***
મમ્મી આ પિયર શું હોય? સામેની બર્થ પર એક નાની માંજરી આંખોવાળી ઢીંગલી પૂછી રહી એની મમ્મીને..
બેટા.. પિયર એટલે....  મમ્મીના પપ્પાનું ઘર! પોતાની લાડલીની ચોટી સરખી કરતા મમ્મીએ સરળ શબ્દોમાં જવાબ આપ્યો.
પણ મમ્મી, નાનાજી તો ભગવાનદાદા પાસે જતા રહ્યા છે.. તો તારું પિયર ભગવાનદાદાનું ઘર એટલે કે ટેમ્પલ કેહવાય?- આંખો પટ-પટાવતા સંપૂર્ણ નિર્દોષતાથી એ ઢીંગલી પૂછી રહી.
નાં બેટા, તારા મામાનું ઘર છે ને, એ પહેલા નાનાજીનું ઘર હતું- એટલે એ મમ્મીનું પિયર કહેવાય.- ફરી શક્ય એટલા ઓછા શબ્દોમાં મમ્મીએ જવાબ આપ્યો, જવાબમાં જેટલા વધુ શબ્દો એટલા જ વધુ પ્રશ્નો -એ સમઝીને જ તો!
મમ્મી, આપણે દર વેકેશનમાં મામાનાં ઘેર જઈએ ત્યારે તું કેટલી જુદી હોય. સવારે નિરાંતે ઉઠે. બધું કામ કરતા-કરતા મસ્ત મઝાના ગીતો ગાતી જાય, બપોરે મામા પાસે પિક્ચરની સીડી મંગાવીને પિક્ચર જુવે, સાંજે કામ કરતા કરતા અમને કેટલી સ્ટોરીઝ કરે.. મામાના કબાટમાંથી શોધી શોધીને બુક્સ કાઢીને રાતે જાગી જાગીને વાંચે... મને બૌ ગમે જયારે તું આ બધું કરે.. તું એકદમ ખુશ અને બ્યુટીફૂલ લાગે મમ્મી.- માંડ નવ-દસ વર્ષની ટબુડી એ વાત જોઈ ગઈ જે કદાચ આપણો પુખ્ત સમાજ જોઈ કે સમઝી નથી શકતો...
બેટા હું મામાનાં ઘેર કે દાદાના ઘેર, બધે જ ખુશ જ હોઉં છું... ”- દીકરીના અણધાર્યા લાગણીભીના શબ્દો મમ્મીને નિશબ્દ કરી ગયા.
હા મમ્મી , તું આમ તો ખુશ જ હોય છે પણ... દાદા નાં ઘેર તું ક્યાંક ખોવાઈ જાય છે. આખો દિવસ મારા, પપ્પા કે દાદા-દાદી માટે આમ તેમ દોડ્યા જ કરે છે..  તું ખુશ હોય છે ખરી પણ એવી જુદી ખુશ નહિ જેવી તું મામાના ઘેર હોય છે ... એવું કેમ હોય મમ્મી? – નાની ઢીંગલીના સવાલનો મમ્મી પાસે કોઈ જવાબ નાં હતો.. દીકરીને છાતીસરસી ચાંપીને મમ્મી હસી રહી, પોતે ખુશ છે એ બતાવવા...
***
હવે આ ડેઈલી સોપ પત્યો હોય તમારા બધાનો તો આઈ હેવ અ ક્વેશ્ચન... - બધાને પોતાનું  ઘર કયું? –એ પ્રશ્નથી વિચારતા કરી મુકનાર ધારાએ જ વાતાવરણ હળવું કરવા પ્રયાસ કર્યો..
ફરમાવો મિસ. ફાર્મસી.. શું પ્રશ્ન છે? કાનમાંથી ઈયર ફોન્સ કાઢી, ધ્યાન દઈ સાંભળવાની નૌટંકી કરતા અનેરીએ કહ્યું.
મારા ભાઈનાં બે મહિના પછી લગ્ન છે... ભાભીને ગીફ્ટમાં શું આપું?- ધારાનાં પ્રશ્નથી વાતાવરણ ફરી જીવંત થયું.
પર્સ..
ડ્રેસ મટીરીયલ..
હેવી સાળી...
કોસ્મેટીક્સની બ્રાન્ડેડ કીટ..
જ્વેલરી...
બુક્સ..
આખા ગ્રુપમાંથી પોત-પોતાની રુચિ પ્રમાણેનાં સુચનોનો વરસાદ થયો..
ધારા કૈક અલગ વિચારોમાં અપલક નજરે સામે બેઠેલી માં-દીકરીને જોઈ રહી હતી.. જાણે બધાના જવાબોની સાથે એ નાનીસી દીકરી અને એની મમ્મી પણ જવાબ-સૂચન આપી રહ્યા હતા- જે માત્ર ધારાને જ સંભળાયો, અમને કોઈને નહિ!
ભાભીને ડાયરેક્ટ પૂછી લે એમને શું જોઈએ છે- એ જ આપી દેવાનું! અનેરીએ શોર્ટક્ટ સજેસ્ટ કર્યો..
હા, પૂછી લીધું ભાભીને જ. અને એમને જોઈએ છે એજ ગીફ્ટ આપીશ!- ધારા સહેજ ભીની આંખે સામેની બર્થ પર બેઠેલી માં-દીકરીને જોતા જોતા કહી રહી..
ક્યારે પૂછ્યું ભાભીને? અને શું કહ્યું એમણે? શું જોઈએ છે એમને? ધારાનાં બાઉન્સર જવાબથી બધા વિચારમાં પડ્યા..
ભાભીને હું એમનું પોતાનું ઘર આપીશ. એવું ઘર કે જ્યાં તેઓ એમની મરજી પ્રમાણે જીવી શકે. જે પિયર અને સાસરાની બાઉન્ડ્રીની બહાર હોય -એવું ઘર.. જ્યાં એમણે મર્યાદા, સંસ્કાર, સભ્યતા કે જવાબદારીના નામે પોતાની જિંદગીને આદર્શ વહુ-પત્ની કે માં બનવાની લ્હાયમાં નાં જીવવી પડે- એવું ઘર. જ્યાં તેઓ વહુ,પત્ની કે માં બનવાની સાથે સાથે એક દીકરીની નિર્દોષતા, ચંચળતા, અલ્લડતા અને સ્વતંત્રતાને પણ જાળવી અને માણી શકે- એવું ઘર. પ્રેમ અને પોતાનાપણાનો શ્વાસ લેવા જ્યાં ખુબ બધી ફૂલ ઓફ લાઈફ -બારીઓ હોય, કે જેથી એમણે વેકેશન કે રજાનાં નામે પિયર જવાની રાહ જોવી નાં પડે- એવું ઘર. હું ભાભીને ગીફ્ટ કરીશ – એમનું પોતાનું ઘર... ધારા ધીમા અને મક્કમ  શબ્દોથી જે કહી ગઈ એ સાંભળવામાં ખુબ સારું લાગ્યું..
***
ઘર એટલે? અને કેવી રીતે બને છે- ઘર?
ઈંટ, માટી, કપચી, રેતી અને સિમેન્ટ વિગેરેથી તો મકાન બને છે , ઘર નહિ!
ઘર તો બને છે પ્રેમ, વિશ્વાસ અને લાગણીથી બંધાયેલા સ્નેહી-સ્વજનો-કુટુંબ વળે!
કુટુંબ, પરિવાર કે સમાજ જે ધરી પર ટકી રહ્યો છે અને વિકસી રહ્યો છે – એ પ્રેમ અને લાગણીભીની કેન્દ્ર-ધરી એટલે સ્ત્રી.
કુટુંબ, પરિવાર કે સમાજ માટે ખુશી ખુશી આખી જીન્દગી સીંચી બદલામાં વેકેશન કે રજાના નામે થોડી ઉધારની ક્ષણો જીવી, ફરી રોજીંદી ત્યાગ-સમર્પણ, જવાબદારી અને મર્યાદાની ચક્કીમાં પીસવા તૈયાર થઇ જતી – ઈમોશનલ ફૂલ એટલે સ્ત્રી..
આવો આપણા કુટુંબની સ્ત્રીઓ -માત્ર વેકેશનની થોડી ક્ષણો નહિ, આખી જીન્દગી દિલથી જીવી અને માણી  શકે એવા સમાજનું ઘડતર કરીએ. આરામ કરવા, શ્વાસ લેવા, હળવા થવા કે પછી મન ભરીને પોતાના શોખ પુરા કરવા પિયર જવાની રાહ નાં જોવી પડે- એવા ઘર આપીએ દરેક સ્ત્રીને!
પિતા, પતિ કે પુત્રની મરજી અને અસ્તિત્વથી અલગ પોતાનું નોખું અસ્તિત્વ વિકસાવી અને જીવી શકે એવી આબોહવા અને વાતાવરણ આપીએ આપણા જીવનની દરેક સ્ત્રીને!
આવો – પારકી શબ્દને ત્યજીને - પોતાનાપણા-ની સલામતી, હુંફ અને લાગણી આપીએ આપણી માં, પત્ની, બહેન અને દીકરીને! 



Comments

Popular posts from this blog

ડિયર MEN ~ આઈ એમ સોરી. હું દિલગીર છું!

ડિયર MEN, STAY સ્ટ્રોંગ! LEARN to સે SORRY! Keep યોર વોઇસ Low. થિન્ક before યુ Act or Speak! યુ આર ઈન અ TRAP. યોર existence ઇઝ ઈન deep dark! કેમ? આ સવાલ નો જવાબ એક વાર્તાથી આપુ? *** એક નાનું શહેર છે. ટાઉન પણ કહી શકો. અહીં રહે છે આપણી વાર્તાનો મુદ્દો અને મૂળ.
આ વાર્તામાં આપણે એક મુદ્દા ને અનુલક્ષીને બે પરિવારોની વાત કરવાની છે. તો આ બે પરિવારો પૈકી એક પરિવારને આપણે કહીશું "અસામાજિક" માતા-પિતા અને બીજા પરિવારનો ઉલ્લેખ આપણે કરીશું એઝ "સંસ્કારી-સર્વગુણસંપન્ન" માતા-પિતા. તો આપણા આ ટાઉનના હૃદય સમાન વિસ્તારની એક જાણીતી સોસાયટીમાં આ બે પરિવારો બીજા સોએક પરિવારો સાથે રહે છે. સોસાયટીના કોમન ગાર્ડનમાં આ બંને પરિવારોના બાળકો પોતાના મિત્રો સાથે રમે છે. અચ્છા- તો એમાં મુદ્દો શું છે? અને વાર્તા કેમ માંડી છે? જો આ વાંચનાર તમે પુરુષ છો તો -આ મુદ્દો તમારા માટે  ખુબ મહત્વનો છે, અને જો તમે સ્ત્રી છો તો તમારા માટે આ વાર્તાનો સાર વધુ મહત્વનો છે.
અચ્છા તો વાત છે એક સાંઝની. "અસામાજિક પરિવાર" અને "સંસ્કારી પરિવાર" ના બાળકો રોજની જેમ પોતાના મિત્રો સાથે ગાર્ડનમાં રમી…

લાઈફ સફારી~૪૮: “સંબંધ એટલે શું?”

“મોટી, યુ શુડ સ્ટોપ રાઈટીંગ. રાઈટીંગ શુડ બી ડન બાય વાઈસ એન્ડ બોલ્ડ પર્સન. તારા જેવા સેન્ટી-મેન્ટલ અને મેસ્ડઅપ આત્માઓએ લખવું ના જ જોઈએ. સંબંધોમાં ઓલમોસ્ટ સિફર રહેલી તું, સાચા સંબંધ કે એ સાચવવાની સલાહ કઈ રીતે આપી શકે રીડર્સને?”-મારા રૂટીન ગુસ્સા અને અકળામણના રિએક્શનમાં મારા દિલોજાન દોસ્તએ ફ્રીની એડવાઈઝ આપી. “આઈ ડીફર. મારા જેવા ઇમોશનલ ફુલ અને દિલથી ડફર લોકોજ લાગણીઓના લોચા અને સંબંધોના સાંધા સહેલાઈથી સમઝી અને સહેજી શકે. જ્યાં સુધી જાતે જોયુ, અનુભવ્યું કે મહેસુસ કર્યું ના હોય ત્યાં સુધી કઈ લખવું શક્ય જ નથી! મારા માટે લખવું એટલે જાત સાથે પ્રમાણિક પણે વાત કરવી છે- ભલે વાત પોતે જોયેલી સ્નેહી-સ્વજનના દર્દની હોય કે જાતે નોતરેલા કોઈ પ્રોબ્લેમની! હા, હું ઘણા સંબંધોમાં લાગણીઓ ઉકેલવામાં નિષ્ફળ રહી છું, પરંતુ આ નિષ્ફળતા એ જ મને સંબંધોના એ પાઠ શીખવ્યા છે જે કોઈ સુફિયાણી રીલેશનશીપ-મેનેજમેન્ટની વર્કશોપ કે સો કોલ્ડ બેસ્ટ સેલર સંબંધ બચાવ-બુક વડે મળવા શક્ય નથી! લખવા માટે વાઈસ હોવું નહિ, થોડું ક્રેક- ક્રેઝી હોવું જરૂરી છે, તો જ એ પારદર્શકતા અને ઓનેસ્ટી આવે લખાણમાં જે સત્ય કહેવા અને સ્વીકારવા જરૂરી છે!”- મ…

લાઈફ સફારી~૧૯: શ્રદ્ધા અને અંધશ્રદ્ધા:ઓળખો સુક્ષ્મ ભેદ!

“નવરાત્રીમાં હું તો પુરા નવ દિવસ ઉપવાસ કરું,એકદમ શ્રદ્ધાપૂર્વક અને માતાજીનું મારા પર એટલું બધું સત્ છે કે નવરાત્રીમાં તો માતાજી મારા શરીરમાં આવે જ!" – એક હ્યુમન જેવા જ દેખાતા માતાજી કહી રહ્યા અને શ્રોતાઓ આહોભાવથી જોઈ રહ્યા. મારું ફ્યુઝડ અને કન્ફ્યુઝ્ડ દિમાગ વિચારી રહ્યું કે - એક માણસ બીમારની જેમ ધ્રુજે , બુમો પડે, આંખો કાઢે, જાતજાતની ફરમાઈશો કરે- અને બધા એને પગે લાગેઅને એના આશીર્વાદ લે! - અને કહેવાય એમ કે એમને માતાજી આવ્યા છે! દિમાગ એ વિચારીને શોર્ટ થઇ જાય છે કે - માતાજી શું સાચે એટલા ફ્રી રહેતા હશે કે નવરાત્રીમાં  આમ બધાના શરીરોમાં ફરવા નીકળે? સીન-૨:
"હું તો ગયા વર્ષે એટલી બીમાર થઇ ગઈ હતી. કોઈ દવા અસર જ ના કરે... કેટલા ડોક્ટરોને બતાવ્યું, પણ કોઈ ફર્ક જ નહિ.. પછી મને કોઈએ પેલા XXX/YYY બાબા/માતાજી/ભુવા/ ઓઝાનો ઉપાય બતાવ્યો.. હું એમને મળી. એમણે મને તરત કહ્યું કે, તમને તો ફલાણાએ મૂઠ મારી છે! તમારા પર કાળો જાદુ કરાવ્યું છે. જો તમે એને નહિ  તોડવો તો ૧ વર્ષમાં તમે બરબાદ થઇ જશો! મેં એમણે કીધેલી વિધિ કરાવી, ખાલી ૧૦,૦૦૦ રૂપિયા થયા પણ આ જુઓ હું ચાલતી ફરતી થઇ ગઈ!"
મારા દિમાગને જાણે ક…