Skip to main content

પામ્યા ના પેશન થી ગુમાવ્યા ના ગમ સુધી : કભી કભી મેરે દિલ મેં ખયાલ આતા હે...


P.S. ::  આ પોસ્ટ ડેડીકેટેડ છે . કયાંક સંજોગવશાત છૂટી ગયેલા સપનાઓ અને સ્વજનો ને ...

આજની દોડધામભરી જિંદગીમાં મહત્વાકાંક્ષાઓ અને કરિયર ની ચેઝ માં ક્યાંક આપણે આપણા સ્વજન ને "ટેક્ન ફોર ગ્રાન્ટેડ" લઇ લઈએ છે ..  એ સ્વ-જન નું આપણી જિંદગી માં મહત્વ ભૂલી જઈએ છે ...

કદાચ એ સ્વ-જન આપણા નસીબ માં સહજતાથી આવી ગયું છે , એથી એનું મહત્વ નાં સમઝી શકનાર આપણે એ નથી જાણતા કદાચ ...
કે એ સ્વ-જન નું મહત્વ એને ગુમાવી ચુકેલા કોઈક ને વધુ છે , કદાચ એને પામી ચુકેલા અને છતાં કદર નાં કરી શકનાર આપણા કરતા! 

કાલ્પનિક કેનવાસ પર વાસ્તવિકતાના આ શેડસ કદાચ મદદ કરે આપણી , જે ખોવાઈ ગયું છે એ શોધવા કે પછી જે ખોવાઈ જવાની તૈયારી માં છે એને સહેજવા! 
આમીન ! 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`


ટાક.. ટીક.. ટાક .. ટીક ..
ફરી એજ અવાજ .. થોડો પરિચિત.. છતાં અજાણ્યો.. 
વર્ષો પહેલા દિલ ને ધબકાર ચુકાવી દેનાર..

એ હાઈ  હિલ ના સેન્ડલ .. ને સેન્ડલ પર ચાલી આવતી મારી મુસ્કુરાતી સવાર, શરારતી સાંજ ને શમણાઓ ભરેલી રાત ...

અને એક બેફિકરાઈ ભર્યું સ્મિત.. 

કાશ કહી શકાત એને - તું હાઈ હિલ પહેરે ત્યારે સહેજ પણ જાડી નથી લાગતી.. અને લાગે તો પણ શું ફર્ક પડે છે? ....  મારી નજરો તો તારી નિર્દોષ , રમતિયાળ આંખો થી નીચે પહોંચી જ શકતી નથી! 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"સાહેબ , મેમસાહેબ માટે ગુલાબ લઈ જાવ ને ... આજે બિલકુલ વકરો નથી થયો સાહેબ.. મેમસાહેબ રાજી થઇ જશે! "- નાનો મેલોઘેલો છોકરો મોંઘા- મૂલની  જાહોજલાલી ની જર્ની ખોટ્કાવે છે ..
અને તો પણ એ બેફિકરાઈ ભર્યું સ્મિત ફરી તરવરે છે..
"ગુલાબ નહિ , સનફલાવર આપ ... "- અનાયાસે કહેવાઈ ગયું અને અચરજ સાથે ફૂલ વેચવાવાળો બીજા ફૂલ[ FOOL] ને જોઈ  રહ્યો! 
"સાહેબ આ રેડ રોઝ સરસ છે , વિલાયતી ને સુગંધ પણ સરસ આવે છે , આ લઇ જાવ ને! સુર્યમુખી તો કોઈ નઈ લેતું, એમાં તો કઈ સુવાસ પણ નાં આવે સાહેબ! નાં તો કોઈ  સુંદર રંગો છે એના! "- વિલાયતી રેડ રોઝ વેચીને વધુ નફો કરવાની ગણતરી ટેણકા ની સમઝાઈ .... પણ મારી સન્ફ્લાવારી ગણતરી સમઝવા મનેય જાણે  કેટલા વર્ષો લાગ્યા!  

એકદમ લડાયક ને તીખી  તું, કદાચ આ સનફ્લાવર ની જેમ હંમેશા મજબુરીઓ ને પરિસ્થિતિ ની સામે લડતી , મથતી .. સામે પડતી , કદાચ એટલે જ તને આ સુવાસ-હીન સનફલાવર જ પ્રિય હતું ...
અને તને રોઝ આપવાની ભૂલ કરી બેઠો હું ...  
કાશ તને સમઝાવી શકત કે તારી સન-ફ્લાવરી ખુમારી અને તીખાશને   હું દિલો-જાન થી ચાહું છું , માત્ર એમાં મારી લાગણીઓ ને પ્રેમની  ગુલાબી સુવાસ ખૂંટે છે , મને ઉમેરવા દઈશ? 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"જ્યારે ટેન્શન હોય ત્યારે ચોકલેટ ખાવાની ... "- તારા શબ્દો જ્યારે જ્યારે  મારું બી.પી હાઈ થાય ત્યારે મારી આસ-પાસ ઘુમરાય છે! 
અને કોલેજ ની એકઝામ્સ ના ટેન્શન માં , મિત્રો સાથેની બબાલ ના ટેન્શન માં કે ઘર ની કોઈ પર્સનલ પળોજણ માં - માત્ર કે નાની ફાઈવ-સ્ટાર ખાઈ ને તરો-તાઝા થઇ જતી તું , તારી સ્મૃતિ ... કદાચ મારું બી.પી અનાયાસે  જ વધારે છે! 

કાશ તને મહેસુસ કરાવી શકત કે તું હોય આસ-પાસ તો ટેન્શન ક્યાંથી હોય? તારા નાં હોવાની તો આ બધી ઉપાધી છે! 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"બ્લુ કલર નું પર્સ મંગાવ્યું હતું ને ... આ કયો શેડ લાવ્યા બ્લુ નો? " - જ્યારે મારી જીવનસંગીની પ્રેમ પૂર્વક પૂછે છે તો ...
કઈ રીતે સમઝાવું એને કે.... મારા બધા જ રંગો પરાયા છે ..  
અને જે રંગો મારા છે , મારી યાદ માં  છે ...,  યાદ-દાસ્ત માં છે .. એ બધા જ "એના "  જ રંગો છે .. 


એના કોટન ડ્રેસ નો બ્લુ કલર ..
ને એના પર્સ નો ઓફ વ્હાઈટ કલર..
એનો ઓલ ટાઈમ ફેવરીટ બ્લેક કલર..
એની આંખો નો બ્રાઉન કલર..
એના ગાલો પર શરારતી ગુલાબી કલર..
એના ગુસ્સા નો લાલાશ પડતો કેસરી કલર...

અને 
અને 
અને 


સફેદ કલર એની "ના" નો ....................... , 
અને એ "ના" પાડતા એની દિલમાં ઘુમરાતી ઉદાસી અને લાચારી નો - "ગ્રે" કલર..
મને જોઇને ફંટાઈ જતા એના દિલ માં ઉઠતી ટીસ નો લોહી જેવો "લાલ" કલર ... 

અને નદી ના કિનારાની જેમ સામ સામે , છતાં દુર, કાયમ જુદા વહી જવાની રીયાલીટી સ્વીકારી જીવી જવાનો -   " લીલો " કલર.. 

કભી કભી મેરે દિલ મેં ખયાલ આતા હે ...
કે જિંદગી તેરી ઝુલ્ફો  કી નરમ છાઓન મેં ગુઝરને પાતી તો શાદાબ હો ભી સકતી થી! 

Comments

Atit said…
Beautifully written,
The best is yet to come!
All the Best !
Bhumika Patel said…
lovely article mam...
very good one...
Dhaivat Trivedi said…
Just Superb.... speechless :-( would love to write more but m unable....
Smile Vs Pain said…
પામ્યા ના પેશન થી ગુમાવ્યા ના ગમ સુધી.. પરફેક્ટ ટાઇટલ.. શાયદ હર કોઇના જીવનને ક્યાય તો કોઇક ખૂણે તો ટચ કરીને ઉઝરડો કરી જતુ ટાઇટ્લ અને લેખ. શાયદ આ જ તો જીંદગી છે અને આવી જ હોય. ભીતર બટકિ ગયેલી લાગણીઓની કરચને પંપાળતુ દિલ ને એમાંથી ઝમી જતી ખૂનની ટશરોની લાલાશ શાયદ આખી જીંદગીને લાલ હિંગળોક બનાવતી હશે શુ ?

છેલ્લા પેરેગ્રાફમાં રંગો થકિ બહુ અદભુત વાત કહિ તમે.. છેલ્લી લાઇન.."અને નદી ના કિનારાની જેમ સામ સામે , છતાં દુર, કાયમ જુદા વહી જવાની રીયાલીટી સ્વીકારી જીવી જવાનો - " લીલો " કલર.. "... પરથી મને અમૃતા પ્રીતમજીની વાત યાદ આવી ગઇ. એના લગ્ન સોળ વર્ષની ઉમરે થયેલ ને એને સપનાનો રાજકુમાર મળ્યો હતો છેક વીસ વરસે, લગ્ન બાદ. જીવનનો ગમે તે પડાવ હોય આમેય સાચી લાગણી ને પ્રેમ સંબંધો હમેંશા ચક્રવાતની જેમ ફુંકાવાનુ ક્યા ચુકે છે કદિ? ને તહેસનહેસ થતા પછિ તો વાર ય શુ લાગે? ને એણે પોતે જ એના પ્રેમીથી અલગ થઈ જવાનો નિર્ણય લઇ લીધો નદીના કિનારાની જેમ જ... અમૃતાજીનો ઉલ્લેખ એટલે કર્યો ફકત કે પોતાની અંગત જીંદગીના પાના ખુલ્લેઆમ ફરફરાવવાની હિંમતમાં એની તોલે કોઇ આવી જ ના શકે.. પોસ્ટ લા-જવાબ છે.. ઓછા શબ્દોમાં ઘૂંટાતો રંગ..અભિનંદન..
aaj kal divse divse writing tamaru kharekhar adbhoot thatu jay chhe bhums... what to say??? i think nothing...
@harsh
:)
aa j smiley use karvanu always!

:)
This comment has been removed by the author.
@atit..

obliged..
prince of ahmedabad , hazure-alaa, busy Bee spending time in reading my blog post!

shukriya , jahenasib!
@bhumika

thanks dear, for reading and commenting! :)

Its indeed a lovely post, as it is @ love and loved ones!
@DTsir,

just ur comments presence is ennough for motivating me!

nahi to nachiz kya kai lakhe chhe :/

thanks a lot for reading and commenting!
@hitesh [ smile V/S pain]


"અને નદી ના કિનારાની જેમ સામ સામે , છતાં દુર, કાયમ જુદા વહી જવાની રીયાલીટી સ્વીકારી જીવી જવાનો - " લીલો " કલર.. ".

હા, એ લાઈન્સ કદાચ આ પોસ્ટ ને સાર્થક કરે છે ... કેમેકે ..
કાયમ ખળ ખળ વહી જતી નદી ના બંને કિનારા કાયમ સમાંતર રહે છે , છતાં મળી શકતા નથી .. અને આ કિનારાઓ વચ્ચે નદી તો નિર્મળ ને અસ્લાખિત વહે છે પણ , કિનારા પર રહી જાય છે , "લીલ" - સમાંતર છતાં અંતરણાં દુખ ની , કે પછી સામે જોઈ જોઈ ને દાઝતા દિલ ની , ઝેર ઝેવી જ કદાચ એટલે - લીલી - લીલ..
દુખતા દિલે, પણ સ્વીકાર કરી ને જીવી જવા સિવાય જયારે ઉપાય જ નથી ત્યારે કદાચ આ મજબૂરી નો રંગ- લીલો જ હોઈ શકે ને , શું કહો છો?

થેન્ક્સ તો નહિ કહેવું જોઈએ ..... , છતાં તુ આવા લાગણી ના લવારા બૌ વાંચતો નથી , તો પણ મને સહન કરી એ માટે :) શુક્રિયા!
pinakin joshi said…
જયારે પણ તમારો બ્લોગ વાંચું,થોડીક વાર ઉપર વાંચું થોડીક વાર નીચે વાંચું
પછી ના સમજાય એટલે "હશે,આ આપડી ગજા બહાર ની વાત છે" એમ નિસાસો નાખી બહાર નીકળી જાવ
પછી વરસાદ ની પાછળ ધીમી સુગંધ આવે એ રીતે થોડુંક ગળે ઉતરે અને થોડુંક....
પણ મેમ જે લખ્યું છે એ બિયોન્ડ રાઇટીંગ છે
આમજ લખતા રેહજો
Darshit said…
અદભુત !!! અને છેલ્લે કલરની સુંદર/ખાટીમીઠી ઓળખ...
દિલને ઓગાળતા ખયાલ... શબ્દોથી વહેતુ વ્હાલ..
એ પણ ઉત્તમ શબ્દો સાથે...
- દર્શિત.
Jignasa said…
too gud mam..super like..:)

Popular posts from this blog

ડિયર MEN ~ આઈ એમ સોરી. હું દિલગીર છું!

ડિયર MEN, STAY સ્ટ્રોંગ! LEARN to સે SORRY! Keep યોર વોઇસ Low. થિન્ક before યુ Act or Speak! યુ આર ઈન અ TRAP. યોર existence ઇઝ ઈન deep dark! કેમ? આ સવાલ નો જવાબ એક વાર્તાથી આપુ? *** એક નાનું શહેર છે. ટાઉન પણ કહી શકો. અહીં રહે છે આપણી વાર્તાનો મુદ્દો અને મૂળ.
આ વાર્તામાં આપણે એક મુદ્દા ને અનુલક્ષીને બે પરિવારોની વાત કરવાની છે. તો આ બે પરિવારો પૈકી એક પરિવારને આપણે કહીશું "અસામાજિક" માતા-પિતા અને બીજા પરિવારનો ઉલ્લેખ આપણે કરીશું એઝ "સંસ્કારી-સર્વગુણસંપન્ન" માતા-પિતા. તો આપણા આ ટાઉનના હૃદય સમાન વિસ્તારની એક જાણીતી સોસાયટીમાં આ બે પરિવારો બીજા સોએક પરિવારો સાથે રહે છે. સોસાયટીના કોમન ગાર્ડનમાં આ બંને પરિવારોના બાળકો પોતાના મિત્રો સાથે રમે છે. અચ્છા- તો એમાં મુદ્દો શું છે? અને વાર્તા કેમ માંડી છે? જો આ વાંચનાર તમે પુરુષ છો તો -આ મુદ્દો તમારા માટે  ખુબ મહત્વનો છે, અને જો તમે સ્ત્રી છો તો તમારા માટે આ વાર્તાનો સાર વધુ મહત્વનો છે.
અચ્છા તો વાત છે એક સાંઝની. "અસામાજિક પરિવાર" અને "સંસ્કારી પરિવાર" ના બાળકો રોજની જેમ પોતાના મિત્રો સાથે ગાર્ડનમાં રમી…

લાઈફ સફારી~૪૮: “સંબંધ એટલે શું?”

“મોટી, યુ શુડ સ્ટોપ રાઈટીંગ. રાઈટીંગ શુડ બી ડન બાય વાઈસ એન્ડ બોલ્ડ પર્સન. તારા જેવા સેન્ટી-મેન્ટલ અને મેસ્ડઅપ આત્માઓએ લખવું ના જ જોઈએ. સંબંધોમાં ઓલમોસ્ટ સિફર રહેલી તું, સાચા સંબંધ કે એ સાચવવાની સલાહ કઈ રીતે આપી શકે રીડર્સને?”-મારા રૂટીન ગુસ્સા અને અકળામણના રિએક્શનમાં મારા દિલોજાન દોસ્તએ ફ્રીની એડવાઈઝ આપી. “આઈ ડીફર. મારા જેવા ઇમોશનલ ફુલ અને દિલથી ડફર લોકોજ લાગણીઓના લોચા અને સંબંધોના સાંધા સહેલાઈથી સમઝી અને સહેજી શકે. જ્યાં સુધી જાતે જોયુ, અનુભવ્યું કે મહેસુસ કર્યું ના હોય ત્યાં સુધી કઈ લખવું શક્ય જ નથી! મારા માટે લખવું એટલે જાત સાથે પ્રમાણિક પણે વાત કરવી છે- ભલે વાત પોતે જોયેલી સ્નેહી-સ્વજનના દર્દની હોય કે જાતે નોતરેલા કોઈ પ્રોબ્લેમની! હા, હું ઘણા સંબંધોમાં લાગણીઓ ઉકેલવામાં નિષ્ફળ રહી છું, પરંતુ આ નિષ્ફળતા એ જ મને સંબંધોના એ પાઠ શીખવ્યા છે જે કોઈ સુફિયાણી રીલેશનશીપ-મેનેજમેન્ટની વર્કશોપ કે સો કોલ્ડ બેસ્ટ સેલર સંબંધ બચાવ-બુક વડે મળવા શક્ય નથી! લખવા માટે વાઈસ હોવું નહિ, થોડું ક્રેક- ક્રેઝી હોવું જરૂરી છે, તો જ એ પારદર્શકતા અને ઓનેસ્ટી આવે લખાણમાં જે સત્ય કહેવા અને સ્વીકારવા જરૂરી છે!”- મ…

લાઈફ સફારી~૧૯: શ્રદ્ધા અને અંધશ્રદ્ધા:ઓળખો સુક્ષ્મ ભેદ!

“નવરાત્રીમાં હું તો પુરા નવ દિવસ ઉપવાસ કરું,એકદમ શ્રદ્ધાપૂર્વક અને માતાજીનું મારા પર એટલું બધું સત્ છે કે નવરાત્રીમાં તો માતાજી મારા શરીરમાં આવે જ!" – એક હ્યુમન જેવા જ દેખાતા માતાજી કહી રહ્યા અને શ્રોતાઓ આહોભાવથી જોઈ રહ્યા. મારું ફ્યુઝડ અને કન્ફ્યુઝ્ડ દિમાગ વિચારી રહ્યું કે - એક માણસ બીમારની જેમ ધ્રુજે , બુમો પડે, આંખો કાઢે, જાતજાતની ફરમાઈશો કરે- અને બધા એને પગે લાગેઅને એના આશીર્વાદ લે! - અને કહેવાય એમ કે એમને માતાજી આવ્યા છે! દિમાગ એ વિચારીને શોર્ટ થઇ જાય છે કે - માતાજી શું સાચે એટલા ફ્રી રહેતા હશે કે નવરાત્રીમાં  આમ બધાના શરીરોમાં ફરવા નીકળે? સીન-૨:
"હું તો ગયા વર્ષે એટલી બીમાર થઇ ગઈ હતી. કોઈ દવા અસર જ ના કરે... કેટલા ડોક્ટરોને બતાવ્યું, પણ કોઈ ફર્ક જ નહિ.. પછી મને કોઈએ પેલા XXX/YYY બાબા/માતાજી/ભુવા/ ઓઝાનો ઉપાય બતાવ્યો.. હું એમને મળી. એમણે મને તરત કહ્યું કે, તમને તો ફલાણાએ મૂઠ મારી છે! તમારા પર કાળો જાદુ કરાવ્યું છે. જો તમે એને નહિ  તોડવો તો ૧ વર્ષમાં તમે બરબાદ થઇ જશો! મેં એમણે કીધેલી વિધિ કરાવી, ખાલી ૧૦,૦૦૦ રૂપિયા થયા પણ આ જુઓ હું ચાલતી ફરતી થઇ ગઈ!"
મારા દિમાગને જાણે ક…