Skip to main content

લાઈફ સફારી~૩૦: “ ‘પ’ થી – પ્રોફેશન, પગાર અને પ્રતિબદ્ધતા!”

પ’ થી – પ્રોફેશન, પગાર અને પ્રતિબદ્ધતા!

ટ્રીંગ ટ્રીંગ... ટ્રીંગ ટ્રીંગ... ટ્રીંગ ટ્રીંગ..
ફોનની દરેક રીંગ જાણે હાર્ટ બીટ્સને વધારી રહી.
ટ્રીંગ ટ્રીંગ... ટ્રીંગ ટ્રીંગ...ટ્રીંગ ટ્રીંગ...
ઈટ્સ ટુ એ.એમ., અત્યારે કોઈ કોલ રીસીવ નહી જ કરે. ડોન્ટ વેસ્ટ ટાઈમ, થીંક વોટ એલસ વી કેન ડુ? – પોતાના જીગરના ટુકડાને ટૂકડે ટૂકડે તૂટતી જોઈને એક પિતાનું દિલ તાર તાર થઇ રહ્યું.
ડેમ, ઈટ્સ ઈમરજન્સી. એન્ડ હોસ્પિટલ્સ આર મીંટ ટુ હેન્ડલ ઇટ. અને જે હોસ્પિટલમાં હું કોલ કરી રહી છુ, ત્યાં ડોક્ટર ઉપરન ફ્લોર પર જ રહે છે. બેબુને છેલ્લા ચાર વર્ષથી નાની-મોટી બીમારીઓમાં ટ્રીટ કરે છે, હી નોઝ હર બોડી રીધમ વેલ. આવા સમયે ફેમીલી ડોક્ટર થઈને તેઓ આમ કેમ કરી શકે?- સતત એક નો એક નંબર ડાયલ કરી સામે છેડેના ડેડ એન્ડને લાઈવ કરવા મથી રહી બેબુની મોમ.
ટ્રીંગ ટ્રીંગ... ટ્રીંગ ટ્રીંગ.. ટ્રીંગ ....
હેલો, એક્સ.વાય.ઝેડ હોસ્પિટલ..- એક ઊંઘરેટીયો અવાજ આખરે કુંભકર્ણનિંદ્રામાંથી જાગ્યો.
મેમ, મારી ડોટર ડોક્ટરસાહેબની પેશન્ટ છે. આજે સાંજે જ અમે એને બતાવી ગયા. ડોક્ટરસાહેબે વાયરલ કહીને દવા પણ આપી. પણ શી ઇઝ સીન્કીંગ. તાવ ઉતરતો નથી અને છેલ્લા બે કલાકમાં બાર થી પંદર વોમિટ કરી ચુકી છે. ડોક્ટરસહેબ મળી શકશેને ઈમરજન્સીમાં અત્યારે? અમે આવીએને બેબીને લઈને?- બેબુની મોમ લગભગ કરગરી ગઈ ફોન પર.
ડોક્ટરસાહેબ સવારે મળશે.- સામેથી એકદમ શુષ્ક મશીની અવાજ પડઘાયો.
મેમ, અમે જાણીએ છે કે કસમયે ડોકટરસાહેબને તસ્દી નાં જ અપાય. પણ બીલીવ મિ, ઈટ્સ ઈમરજન્સી. મારી દીકરી એકદમ લેવાઈ ગઈ છે, હવે કઈ બોલતી પણ નથી અને વારે-વારે આંખો પણ... – પોતાની દીકરીની હાલત શબ્દોમાં બોલતા એની મોમનું કાળજુ કપાઈ રહ્યું. બોલાઈ રહેલો એક એક શબ્દ અને પસાર થઇ રહેલી એક એક મીનીટ જાણે મોમનો આક્રોશ અને લાચારી વધારી રહ્યા.
કહ્યુંને, ડોક્ટરસાહેબ કાલે સવારે મળશે. કાલે સવારે લઈને આવજો તમારી દીકરીને.- ફરી એજ સ્ટીરીઓટાઈપ જવાબ.
મેમ, ઈટ્સ ઈમરજન્સી. પ્લીઝ ડોકટરસાહેબને એક વાર પૂછી તો જુઓ. વી આર કમિંગ. આઈ નો, ડોક્ટરસાહેબ નાં નહિ જ પાડે. મારી દીકરી...- શબ્દોની સાથે, આંસુઓ અને લાચારી પણ અનરાધાર વહી રહ્યા.
ડોક્ટરસાહેબ આઉટ-ઓફ-ટાઉન છે. કાલે સવારે મળશે.- સામે છેડે રોબોટ જ હોવો જોઈએ, જે એક માંની આટલી કાકલુદી અને આજીજી સામે પણ પથ્થર જેવો અફર રહી શકે.
ફોન કટ.
આઈ ટોલ્ડ યુ. આ સમયે કોઈ પેશન્ટ એટેન્ડ નહી કરે.- બેબુનાં પપ્પા આખા સંવાદના બેકગ્રાઉન્ડમાં પોતાની વ્હાલસોયી દીકરીને ખોળામાં સુવડાવી, પંપાળી, એને સુવડાવવા મથી રહ્યા.
બીમારી સમય કે સ્થળ જોઈને નથી આવતી. અને ડોક્ટર્સને ડીગ્રી આપતા પહેલા એક પ્રતિજ્ઞા લેવડાવવામાં આવે છે.. ડોક્ટર્સને ભગવાનનો દરજ્જો એમજ નથી આપવામાં આવતો.. હું પણ સમઝુ છું કે આપણા જેવા પેશન્ટ એમને રોજ જ આવતા હશે, પરંતુ પોતાના પ્રોફેશન અને એ દ્વારા મળતી સમૃદ્ધી અને સમ્માનની સાથે સાથે પોતાના પ્રોફેશનની મર્યાદા પણ એમણે પ્રેમ અને વિનમ્રતાથી સ્વીકારવી રહી.- બેબુની મોમ શબ્દો દ્વારા પોતાની વિવશતા અને બળાપો ઠાલવી રહી.
***
નાવ શી સીમ્સ હેલ્ધી. કાલે સવારે રૂટીન ચેક-અપ કરીને ઢીંગલીને રજા આપી દઈશું. બેટા ઘરે જવું છે ને? – ધીમેકથી ઇન્જેક્શન આપતા-આપતા બેબુને વાતોમાં પરોવતા ડોક્ટરસાહેબ કહી રહ્યા.
થેંક યુ સર. આપે સમયસર સારવાર આપી એટલેજ આજે અમારી બેબુ ફરી હસતી-રમતી થઇ ગઈ. અડધી રાતે બધેથી નિરાશ થઇ ગયા હતા, તમે ભગવાન બની ઉગારી લીધા.- બેબુના ડેડ હાથ જોડી આંસુઓને ખાળવાનો પ્રયાસ કરતા કહી રહ્યા.
ઈટ્સ માય ડ્યુટી. અને ભગવાન બધે નિરાશા આપે ત્યારે ક્યાંક, કોઈક નાની અમથી આશા તો પ્રગટાવે જ છે, અમે તો નિમિત્ત માત્ર છે.- થોડા શબ્દોમાં ઘણું કહીને ડોકટરસાહેબ વિદાય થયા.
ઢીંગલી થાકીને ઊંઘમાં સારી ગઈ. બેબુના પપ્પા ફોન પર ધંધાની પતાવટ કરી રહ્યા.
તું પાછી તારા મોબાઈલ પર લાગી? બે-ચાર દિવસ હોસ્પિટલમાં તો તારા મોબાઈલ, સ્કુલ અને વિદ્યાર્થીઓને આરામ આપ. થોડા દિવસ સ્કુલે નહિ જાય તો સકુલ બંધ નહિ થઇ જાય.- બેબુના પિતા હવે પતિના રોલમાં પલટાયા.
બે-ચાર દિવસનું થોડું પેન્ડીંગ કામ હતું. મારો મોબાઈલ પણ સાયલેન્ટ મોડમાં હતો, એટલે સ્કુલમાંથી મારો કોન્ટેક્ટ કરવા મથી રહ્યા હતા. થોડા અગત્યના પેપર્સ અને થોડા વિદ્યાર્થીઓના ઇસ્યુ હતા. ભલે રજા પર છું, જવાબ આપવા બંધાયેલી છું. તમે પણ તો હમણાં ફોન પર જરૂરી કામ પૂરું કરી રહ્યા હતા ને?”- બેબુની મમ્મી અકળામણ અને સંકડામણને આવી નાજુક પરિસ્થિતિમાં અપ્રગટ કરી શક્ય એટલી વિનમ્રતાથી કહી રહી.
ધંધાની વાત જુદી છે, તને નહિ સમઝાય. સ્કુલવાળા બે દિવસ બીજા પાસે કામ કરાવી શકે. વિદ્યાર્થીઓ તું નોકરી છોડી દેશે તો ભણવાનું નહિ છોડી દે. પોતાની પ્રાયોરીટી સમઝો અને એ પ્રમાણે વર્તો. અત્યારે માત્ર અને માત્ર પરિવારને સમય આપવો જરૂરી છે, નોકરી ગૌણ બાબત છે.- બેબુની મમ્મીના પતિ ટીપીકલ ઈન્ડીયન અપેક્ષાઓ પ્રમાણે પતિગીરી કરી રહ્યા.
હું મારી પ્રાયોરીટીઝ સુપેરે સમઝુ છું અને એને નિભાવવા પુરો પ્રયાસ પણ કરું જ છું. વાત મારા મહત્વની કે મારી સકુલ મારા વગર ચાલવા કે બંધ થઇ જવાની નથી. વાત હરી ફરી ને ફરીથી એજ છે – પોતાના પ્રોફેશન પ્રત્યે પ્રતિબદ્ધ રહેવાની. બે દિવસ પહેલા જે વ્યહવાર માટે પેલા- ડોક્ટરસાહેબ પર તમે અને હું  ઉકળ્યા હતા , એવી જ બેજવાબદારી હું પણ કઈ રીતે કરી શકું? શિક્ષકના પ્રોફેશન દ્વારા મને મહિનાના અંતે સારા પગાર સાથે ખુબ બધું રીસ્પેક્ટ અને વિદ્યાર્થીઓનો પ્રેમ મળે છે, તો સામે અપેક્ષાઓ અને જવાબદારીઓથી હું પણ બંધાયેલી છું. જરૂર પડ્યે પોતાના કામથી રજા અલબત્ત લઇ જ શકું પરંતુ મારી ગેર-હાજરીમાં મારું કામ અને મારા વિદ્યાર્થીઓ નાં અટવાય એની કાળજી રાખવાની મારી મોરલ રીસ્પોન્સીબીલીટી છે.- બેબુની મોમ સ્વસ્થતાથી પતિદેવને તાજો દાખલો ફરી જુદી રકમ ભરી ગણાવી રહી.
***
મેડમ, હજુ કેટલી વાર લાગશે? મારો ટોકન નંબર પચીસ છે.- એ.સી.પી.સીનાં હેલ્પ સેન્ટર પર પોતાના સંતાનનું ઈન્જીનીયરીંગમાં એડમિશન લેવા, ઓનલાઈન વિગતો ભરવા, લાગેલી લાંબી લાઈનમાંથી થાકેલા એક વાલી પૂછી રહ્યા.
બસ અત્યારે વીસમો નંબર ચાલે છે.-થાકેલા હોવા છતાં , શક્ય એટલું મોટું સ્મિત આપીને મેડમે જવાબ આપ્યો.
મેડમ, આ તમારી સ્પેશિયલ ફૂદીનાવાળી ચા. સર, આ બાજુથી અંદર આવી જાવ. અહી, પંખા નીચે બેસો. સર, હમણાં મેડમ તમારું કામ પતાવી દેશે.- પટાવાળો ચા આપતા આપતા, કોઈક વાલીનું સેટિંગ કરવવા પાછલા રસ્તે દોરી લાવ્યો.
ભટાભાઈ, એમને ટોકન આપો. એમનો નંબર આવશે ત્યારેજ એમનું કામ થશે.- મેડમે ચાલુ કામે આંખ ત્રાસી કરી પટાવાળાને સમઝાવવા પ્રયાસ કર્યો.
મેડમ, તમે ઓળખ્યા નહિ? આ ચૌહાણસર, આપણી પાછળવાળી પોલીસચોકીમાં ઇન્સ્પેક્ટર છે. એમની દીકરીનું ફોર્મ ભરવાનું છે. મેં કીધું આપણા મેડમ હમણાં કરી દેશે. એમને થોડું લાઈનમાં ઉભા રખાય?- પટાવાળાએ ધીરે રહી શોર્ટકટમાં એન્ટર થયેલા સાહેબની ઓળખાણ આપી.
ગુડ મોર્નિંગ સર. આઈ હોપ યુ વિલ નોટ માઈન્ડ વેઇટિંગ. આ બધા પણ આપની જેમ જ વાલીઓ છે, અને પોતાના સંતાનો માટે આમ સવારથી લાઈનમાં ઉભા છે. આઈ થીંક તમે આમ આઉટ ઓફ લાઈન એન્ટ્રી કરાવી, રૂલ્સ તોડી એમની સામે ખોટું એક્ઝામ્પલ સેટ કરવું પસંદ નહિ કરો. આપના હોદ્દા અને આપની ગરીમા અનુસાર અન્ય વાલીઓ સાથેજ ક્યુમાં જ આપ આવશો એવી આશા રાખીએ.- મેડમન ધારદાર શબ્દો ,ઇન્સ્પેક્ટસાહેબને પોતાના રુઆબ-રુતબા સાથે જ ફ્રીમાં આવતી રીસ્પોન્સીબીલીટી યાદ કરાવી ગયા.
***
દરેક વ્યવસાય-ધંધાની એક અદકેરી ગરીમા અને આગવું સામાજિક મહત્વ છે.
ડોક્ટર, શિક્ષક, વકીલ, દુકાનદાર, પોલીસ વિગેરે  અને બીજા દરેક પ્રોફેશન સાથે જોડાયેલી સારી અને હકારાત્મક બાબતો સાથે સામાજિક ફરજ અને જવાબદારી સંકળાયેલી છે. સમાજના સક્ષમ અને સ્વસ્થ ઘડતર અને સંચાલન માટે તમામ નાગરિકોનું, પોતાના વ્યવસાય અને એ સાથે સંકળાયેલી ફરજો પ્રત્યે  હકારાત્મક અને સજાગ રહેવું ખુબ જરૂરી છે.

આવો, મહિનાના અંતે સેલરીનો ચેક જોતા જે પરમ-આનંદ થાય છે, એવા જ આનંદ અને ઉત્સાહથી આપણા પ્રોફેશન સાથે જોડાયેલી જવાબદારીઓ નિભાવીએ અને આપણા ધંધા-રોજગારની ગરીમાનું જતન કરીએ.

Comments

Popular posts from this blog

ડિયર MEN ~ આઈ એમ સોરી. હું દિલગીર છું!

ડિયર MEN, STAY સ્ટ્રોંગ! LEARN to સે SORRY! Keep યોર વોઇસ Low. થિન્ક before યુ Act or Speak! યુ આર ઈન અ TRAP. યોર existence ઇઝ ઈન deep dark! કેમ? આ સવાલ નો જવાબ એક વાર્તાથી આપુ? *** એક નાનું શહેર છે. ટાઉન પણ કહી શકો. અહીં રહે છે આપણી વાર્તાનો મુદ્દો અને મૂળ.
આ વાર્તામાં આપણે એક મુદ્દા ને અનુલક્ષીને બે પરિવારોની વાત કરવાની છે. તો આ બે પરિવારો પૈકી એક પરિવારને આપણે કહીશું "અસામાજિક" માતા-પિતા અને બીજા પરિવારનો ઉલ્લેખ આપણે કરીશું એઝ "સંસ્કારી-સર્વગુણસંપન્ન" માતા-પિતા. તો આપણા આ ટાઉનના હૃદય સમાન વિસ્તારની એક જાણીતી સોસાયટીમાં આ બે પરિવારો બીજા સોએક પરિવારો સાથે રહે છે. સોસાયટીના કોમન ગાર્ડનમાં આ બંને પરિવારોના બાળકો પોતાના મિત્રો સાથે રમે છે. અચ્છા- તો એમાં મુદ્દો શું છે? અને વાર્તા કેમ માંડી છે? જો આ વાંચનાર તમે પુરુષ છો તો -આ મુદ્દો તમારા માટે  ખુબ મહત્વનો છે, અને જો તમે સ્ત્રી છો તો તમારા માટે આ વાર્તાનો સાર વધુ મહત્વનો છે.
અચ્છા તો વાત છે એક સાંઝની. "અસામાજિક પરિવાર" અને "સંસ્કારી પરિવાર" ના બાળકો રોજની જેમ પોતાના મિત્રો સાથે ગાર્ડનમાં રમી…

લાઈફ સફારી~૧૯: શ્રદ્ધા અને અંધશ્રદ્ધા:ઓળખો સુક્ષ્મ ભેદ!

“નવરાત્રીમાં હું તો પુરા નવ દિવસ ઉપવાસ કરું,એકદમ શ્રદ્ધાપૂર્વક અને માતાજીનું મારા પર એટલું બધું સત્ છે કે નવરાત્રીમાં તો માતાજી મારા શરીરમાં આવે જ!" – એક હ્યુમન જેવા જ દેખાતા માતાજી કહી રહ્યા અને શ્રોતાઓ આહોભાવથી જોઈ રહ્યા. મારું ફ્યુઝડ અને કન્ફ્યુઝ્ડ દિમાગ વિચારી રહ્યું કે - એક માણસ બીમારની જેમ ધ્રુજે , બુમો પડે, આંખો કાઢે, જાતજાતની ફરમાઈશો કરે- અને બધા એને પગે લાગેઅને એના આશીર્વાદ લે! - અને કહેવાય એમ કે એમને માતાજી આવ્યા છે! દિમાગ એ વિચારીને શોર્ટ થઇ જાય છે કે - માતાજી શું સાચે એટલા ફ્રી રહેતા હશે કે નવરાત્રીમાં  આમ બધાના શરીરોમાં ફરવા નીકળે? સીન-૨:
"હું તો ગયા વર્ષે એટલી બીમાર થઇ ગઈ હતી. કોઈ દવા અસર જ ના કરે... કેટલા ડોક્ટરોને બતાવ્યું, પણ કોઈ ફર્ક જ નહિ.. પછી મને કોઈએ પેલા XXX/YYY બાબા/માતાજી/ભુવા/ ઓઝાનો ઉપાય બતાવ્યો.. હું એમને મળી. એમણે મને તરત કહ્યું કે, તમને તો ફલાણાએ મૂઠ મારી છે! તમારા પર કાળો જાદુ કરાવ્યું છે. જો તમે એને નહિ  તોડવો તો ૧ વર્ષમાં તમે બરબાદ થઇ જશો! મેં એમણે કીધેલી વિધિ કરાવી, ખાલી ૧૦,૦૦૦ રૂપિયા થયા પણ આ જુઓ હું ચાલતી ફરતી થઇ ગઈ!"
મારા દિમાગને જાણે ક…

લાઈફ સફારી~૪૮: “સંબંધ એટલે શું?”

“મોટી, યુ શુડ સ્ટોપ રાઈટીંગ. રાઈટીંગ શુડ બી ડન બાય વાઈસ એન્ડ બોલ્ડ પર્સન. તારા જેવા સેન્ટી-મેન્ટલ અને મેસ્ડઅપ આત્માઓએ લખવું ના જ જોઈએ. સંબંધોમાં ઓલમોસ્ટ સિફર રહેલી તું, સાચા સંબંધ કે એ સાચવવાની સલાહ કઈ રીતે આપી શકે રીડર્સને?”-મારા રૂટીન ગુસ્સા અને અકળામણના રિએક્શનમાં મારા દિલોજાન દોસ્તએ ફ્રીની એડવાઈઝ આપી. “આઈ ડીફર. મારા જેવા ઇમોશનલ ફુલ અને દિલથી ડફર લોકોજ લાગણીઓના લોચા અને સંબંધોના સાંધા સહેલાઈથી સમઝી અને સહેજી શકે. જ્યાં સુધી જાતે જોયુ, અનુભવ્યું કે મહેસુસ કર્યું ના હોય ત્યાં સુધી કઈ લખવું શક્ય જ નથી! મારા માટે લખવું એટલે જાત સાથે પ્રમાણિક પણે વાત કરવી છે- ભલે વાત પોતે જોયેલી સ્નેહી-સ્વજનના દર્દની હોય કે જાતે નોતરેલા કોઈ પ્રોબ્લેમની! હા, હું ઘણા સંબંધોમાં લાગણીઓ ઉકેલવામાં નિષ્ફળ રહી છું, પરંતુ આ નિષ્ફળતા એ જ મને સંબંધોના એ પાઠ શીખવ્યા છે જે કોઈ સુફિયાણી રીલેશનશીપ-મેનેજમેન્ટની વર્કશોપ કે સો કોલ્ડ બેસ્ટ સેલર સંબંધ બચાવ-બુક વડે મળવા શક્ય નથી! લખવા માટે વાઈસ હોવું નહિ, થોડું ક્રેક- ક્રેઝી હોવું જરૂરી છે, તો જ એ પારદર્શકતા અને ઓનેસ્ટી આવે લખાણમાં જે સત્ય કહેવા અને સ્વીકારવા જરૂરી છે!”- મ…