Skip to main content

સમાજ પહેલો કે પ્રિયજન અને તેની લાગણીઓ?

"ઓહ , હવે સમજાયું ! " - મારી  દેહ વિહીન આત્મા નો આ અવાજ કોણ સંભાળશે? 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ગઈ કાલે જ મને નવોઢા ની પેઠે પૂરી શણગારવામાં આવી હતી... એજ પાનેતર માં , જે મેં પુરા કોડ થી આજથી ૧૦ વર્ષ પહેલા લગ્ન દિવસે પહેર્યું હતું!  ૧૬ શણગાર કરેલો મારો દેહ એટલોજ જાજરમાન લાગતો હતો જેટલી હું લગ્ન ના દિવસે સુંદર લગતી હતી! 

વિધિ વિધાન પૂર્વક મારા દેહ ને "મારા" જ ઘર ને "મારા" જ સગા ઓ ની હાજરી માં "કાઢી" જવા નો છે, એ વાત  થી સહેજ દુખ તો થયું , પણ દેહ જવાનું કેવું દુખ, આત્મા રૂપે તો હું પર પ્રિય જનો પાસે જ છું ને, એ વિચાર થી મન મનાવ્યું ! 
મારો પરિવાર મારી પાછળ જે આક્રંદ કરી રહ્યો છે એ જોઇને દુખ ની સાથે થોડો સંતોષ પણ થયો કે મારી લાગણી એક તરફી ના હતી! 

બધા જ સગા વ્હાલા અને  ઓળખીતા , અજાણ્યા ની વચ્ચે દેહ વિહીન હું "એમને" શોધી રહી , "જેમનો" હાથ પકડી ને હું આ કુટુંબ માં આવી ને "જેમના" હાથ ના અગ્નિદાહ થી મને મોક્ષ મળવાનો છે! 
ચારે તરફ નજર કરી . "એ" કેમ નથી દેખાતા ?
કદાચ બૌ ઢીલા પડી ગયા હશે મારી વિદાય થી - અરે પણ ના એ તો વિકટ સંજોગો માં પણ ચટ્ટાન જેવું ધ્યેર્ય રાખે છે .... તો  પછી તબિયત તો નહિ લથડી હોય ને  ? એ વિચારથી મન વિચલિત થયું ! 

"અખંડ સૌભાગ્યવતી મૃત્યુ તો સદભાગી આત્મા ને જ નસીબ થાય! પતિ ના હાથે અગ્નિ દાહ માત્ર થી પરણીતા ને મોક્ષ પ્રાપ્તિ થાય છે! " - કર્મકાંડી બ્રાહ્મણ ના આ વિધાનો મારું અચેતન દેહ ભલે ના સાંભળી શકે , સચેતન હું એકધ્યાને સાંભળી રહી ...

આજ સુધી દરેક વિધિ વિધાન, રીત રસમ , પ્રસંગ, તહેવાર માં જેમનો મેં એક પડછાયો બની ને સાથ આપ્યો છે , એમને હવે મને માત્ર સ્મશાન સુધી "સાથ" આપવાનો છે! કેટલું વિચિત્ર છતાં કેટલું સત્ય!

"ચાલો જલ્દી  "કાઢો " હવે...  "  ... 
"હા ચાલો, હવે કોની રાહ જોવાય છે ? "
મારા દેહ ને જતો જોઈ રહી.. ....

માત્ર ૧૦ મિનીટ ના કોલાહલ પછી નીરવ શાંતિ વ્યાપી ગઈ મારા ઘર માં.. 
એક વાર તો "મારા" ઘર માં આંટો મારી આવું , ખૂણે ખૂણે મારી ને મારા પ્રિયજનો ની યાદો સમેટી આવું! 

ડ્રોઈંગ રૂમ  માં હજુ સ્નેહીજનો "રામ ધૂન" બોલાવી રહ્યા છે... પૂજાઘર માં મમ્મી ઈશ્વર ને મારું ધ્યાન રાખવા કરગરી રહ્યા છે! રસોડા માં ભાભી સાંજ ભોજન ને બપોર ની ચા ની ગોઠવણ કરી રહ્યા છે...

હાશ ... મારું ઘર ને બાળક સચવાઈ જશે .. એમ વિચારતા બેડ રૂમ માં આવી ને પગ એક દુખ ના ચિત્કાર સાથે અટકી ગયા ..
જેમના હાથે મારા દેહ ને મોક્ષ પ્રાપ્તિ થવાની હતી એ મારા "જીવનસાથી " સ્મશાન ની વાટે મારા દેહ ને સાથ અપાતા હોવાના સમયે "ઘર માં" !

ને પાછળ થી મમ્મી ને ભાભી નો વાર્તાલાપ સંભળાયો.. 
" મેં જ એને સમજાવ્યો કે ફરી લગ્ન કરવાના હોય એટલે સ્મશાન ના જવાય.. ક્રિયાકાંડ થી દૂર રહેવું પડે! હજુ એની ઉંમર જ શું છે! "

"ઓહ, હવે સમજાયું ..."  દિલ રડી ઉઠ્યું ...
હવે આ ઘર ને સાથી ની કોઈ યાદ નથી સમેટ્વી મન ને મક્કમ કર્યું... ના "એમના " બીજા લગ્ન સામે વાંધો નથી ... દિલથી ખુશ છું કે એમને ઝીંદગી ની સફર માટે એક હમસફર મળશે ને મારી દીકરી ને માં ! 

પણ...
શું મારા દેહ ને અગ્નિ દાહ આપવાની "એમની" ફરજ નથી ?
બીજા લગ્ન માટે મારી આ આખરી ઈચ્છા ને મારો આખરી હક મારાથી કેમ ખૂંચવી લીધો ? 
આ જ તમારા ૭ જનમ ના વાયદા!

અગ્નિ વગર મારો આત્મા બળવાની વેદના અનુભવી રહ્યો!! 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
સમાજ ના બનાવેલા નીતિ નિયમો કોઈ પણ લોજીક વગર માનવા ને એનું અનુકરણ કરવું કેટલી હદે જરૂરી છે?

સમાજ પહેલો કે પ્રિયજન અને તેની લાગણીઓ? 

Comments

Bhumika said…
@prima
its really painful when ur loved one for whom u lived whole life becomes practical momentarily and forgets all love and feelings at a time just for the sake of so called "society" n "samaj" or "riti" n "rivaj" !!!
Harsh Pandya said…
સ્પીચલેસ....કઈ જ સમજાતું નથી...માઈન્ડ બ્લેન્ક...
Minal said…
Reality with pain, agreed with u.
Chaitanya said…
Excellent writing Bhumika. This is really inspiring one.
sorry but its shows her husband much interested in second part of life instend of at least giving a last right to his first part of life...

but i really HATE this SO CALLED "SAMAJ" & them SO CALLED "RITI-RIVAJ"..hunh :X
Nimi 1968 said…
હ્રદય દ્રવી ઉઠયું....તમને આ લખવા માટે દિલ થી સલામ...ખરેખર,અપણે લાગણીઓ ને નેવે મુકી સમાજ ના બધા જ નિતી નિયમો પાળવા જરુરી છે??? ક્યારેક મન મા સવાલ ઉઠે છે કે આ નિયમો અપણા ભલા માટે છે કે આપણને ઠેસ પહોંચાડ્વા માટે??? તમે સરસ વાચા આપી લાગણીઓ ને... પણ ફક્ત લખી ને કે વાંચી ને બેસી રહેવાનું નથી...આપણે જ શરુવાત કરવાની છે અમુક નિયમો બદલવાની..છે હિંમત ?????
cool surfer said…
....this society doesn't value feelings and neither does it have logic.excellently written.
Paresh Shah said…
સૌ પ્રથમ પ્રિયજન અને તેની લાગણીઓ

- Paresh Shah

Popular posts from this blog

ડિયર MEN ~ આઈ એમ સોરી. હું દિલગીર છું!

ડિયર MEN, STAY સ્ટ્રોંગ! LEARN to સે SORRY! Keep યોર વોઇસ Low. થિન્ક before યુ Act or Speak! યુ આર ઈન અ TRAP. યોર existence ઇઝ ઈન deep dark! કેમ? આ સવાલ નો જવાબ એક વાર્તાથી આપુ? *** એક નાનું શહેર છે. ટાઉન પણ કહી શકો. અહીં રહે છે આપણી વાર્તાનો મુદ્દો અને મૂળ.
આ વાર્તામાં આપણે એક મુદ્દા ને અનુલક્ષીને બે પરિવારોની વાત કરવાની છે. તો આ બે પરિવારો પૈકી એક પરિવારને આપણે કહીશું "અસામાજિક" માતા-પિતા અને બીજા પરિવારનો ઉલ્લેખ આપણે કરીશું એઝ "સંસ્કારી-સર્વગુણસંપન્ન" માતા-પિતા. તો આપણા આ ટાઉનના હૃદય સમાન વિસ્તારની એક જાણીતી સોસાયટીમાં આ બે પરિવારો બીજા સોએક પરિવારો સાથે રહે છે. સોસાયટીના કોમન ગાર્ડનમાં આ બંને પરિવારોના બાળકો પોતાના મિત્રો સાથે રમે છે. અચ્છા- તો એમાં મુદ્દો શું છે? અને વાર્તા કેમ માંડી છે? જો આ વાંચનાર તમે પુરુષ છો તો -આ મુદ્દો તમારા માટે  ખુબ મહત્વનો છે, અને જો તમે સ્ત્રી છો તો તમારા માટે આ વાર્તાનો સાર વધુ મહત્વનો છે.
અચ્છા તો વાત છે એક સાંઝની. "અસામાજિક પરિવાર" અને "સંસ્કારી પરિવાર" ના બાળકો રોજની જેમ પોતાના મિત્રો સાથે ગાર્ડનમાં રમી…

લાઈફ સફારી~૧૯: શ્રદ્ધા અને અંધશ્રદ્ધા:ઓળખો સુક્ષ્મ ભેદ!

“નવરાત્રીમાં હું તો પુરા નવ દિવસ ઉપવાસ કરું,એકદમ શ્રદ્ધાપૂર્વક અને માતાજીનું મારા પર એટલું બધું સત્ છે કે નવરાત્રીમાં તો માતાજી મારા શરીરમાં આવે જ!" – એક હ્યુમન જેવા જ દેખાતા માતાજી કહી રહ્યા અને શ્રોતાઓ આહોભાવથી જોઈ રહ્યા. મારું ફ્યુઝડ અને કન્ફ્યુઝ્ડ દિમાગ વિચારી રહ્યું કે - એક માણસ બીમારની જેમ ધ્રુજે , બુમો પડે, આંખો કાઢે, જાતજાતની ફરમાઈશો કરે- અને બધા એને પગે લાગેઅને એના આશીર્વાદ લે! - અને કહેવાય એમ કે એમને માતાજી આવ્યા છે! દિમાગ એ વિચારીને શોર્ટ થઇ જાય છે કે - માતાજી શું સાચે એટલા ફ્રી રહેતા હશે કે નવરાત્રીમાં  આમ બધાના શરીરોમાં ફરવા નીકળે? સીન-૨:
"હું તો ગયા વર્ષે એટલી બીમાર થઇ ગઈ હતી. કોઈ દવા અસર જ ના કરે... કેટલા ડોક્ટરોને બતાવ્યું, પણ કોઈ ફર્ક જ નહિ.. પછી મને કોઈએ પેલા XXX/YYY બાબા/માતાજી/ભુવા/ ઓઝાનો ઉપાય બતાવ્યો.. હું એમને મળી. એમણે મને તરત કહ્યું કે, તમને તો ફલાણાએ મૂઠ મારી છે! તમારા પર કાળો જાદુ કરાવ્યું છે. જો તમે એને નહિ  તોડવો તો ૧ વર્ષમાં તમે બરબાદ થઇ જશો! મેં એમણે કીધેલી વિધિ કરાવી, ખાલી ૧૦,૦૦૦ રૂપિયા થયા પણ આ જુઓ હું ચાલતી ફરતી થઇ ગઈ!"
મારા દિમાગને જાણે ક…

લાઈફ સફારી~૪૮: “સંબંધ એટલે શું?”

“મોટી, યુ શુડ સ્ટોપ રાઈટીંગ. રાઈટીંગ શુડ બી ડન બાય વાઈસ એન્ડ બોલ્ડ પર્સન. તારા જેવા સેન્ટી-મેન્ટલ અને મેસ્ડઅપ આત્માઓએ લખવું ના જ જોઈએ. સંબંધોમાં ઓલમોસ્ટ સિફર રહેલી તું, સાચા સંબંધ કે એ સાચવવાની સલાહ કઈ રીતે આપી શકે રીડર્સને?”-મારા રૂટીન ગુસ્સા અને અકળામણના રિએક્શનમાં મારા દિલોજાન દોસ્તએ ફ્રીની એડવાઈઝ આપી. “આઈ ડીફર. મારા જેવા ઇમોશનલ ફુલ અને દિલથી ડફર લોકોજ લાગણીઓના લોચા અને સંબંધોના સાંધા સહેલાઈથી સમઝી અને સહેજી શકે. જ્યાં સુધી જાતે જોયુ, અનુભવ્યું કે મહેસુસ કર્યું ના હોય ત્યાં સુધી કઈ લખવું શક્ય જ નથી! મારા માટે લખવું એટલે જાત સાથે પ્રમાણિક પણે વાત કરવી છે- ભલે વાત પોતે જોયેલી સ્નેહી-સ્વજનના દર્દની હોય કે જાતે નોતરેલા કોઈ પ્રોબ્લેમની! હા, હું ઘણા સંબંધોમાં લાગણીઓ ઉકેલવામાં નિષ્ફળ રહી છું, પરંતુ આ નિષ્ફળતા એ જ મને સંબંધોના એ પાઠ શીખવ્યા છે જે કોઈ સુફિયાણી રીલેશનશીપ-મેનેજમેન્ટની વર્કશોપ કે સો કોલ્ડ બેસ્ટ સેલર સંબંધ બચાવ-બુક વડે મળવા શક્ય નથી! લખવા માટે વાઈસ હોવું નહિ, થોડું ક્રેક- ક્રેઝી હોવું જરૂરી છે, તો જ એ પારદર્શકતા અને ઓનેસ્ટી આવે લખાણમાં જે સત્ય કહેવા અને સ્વીકારવા જરૂરી છે!”- મ…