Skip to main content

"માં" ની ગરિમા સાચવનાર મોટી બહેન ને ~ પ્રેમાર્પણ


"ક્યારની ફોન કરું છું, શું કરે છે? ઉંઘી જ ગઈ હશે ખબર છે મને ... પછી તે શું કર્યું ચીક્કી બનાવવાનું ? બે  દિવસ પહેલા તે ચીક્કી ની રેસીપી પૂછેલી તો બનાવી કે નઈ? મને ખબર છે નહિ જ બનાવી હોય. મારે જ તને ચીક્કી કુરીયર કરી દેવાની હતી , તું ના પાડે તો પણ.. "- એક વાર બોલવાનું ચાલુ થાય એટલે ફુલ સ્ટોપ દુર-દુર સુધી દેખાય જ નહિ , અને મને પણ બોલવામાં કોમ્પીટીશન આપે એવી મારી સિસ- ઉર્વી . હર-હમેશ જાણે મારી ચિંતા કરવાનો પાપા નો વારસો , પાપા ની હયાતી માં જ એણે ખબર નહિ ક્યારે ઉઠાવી લીધો! 
" મોબાઈલ સાયલેન્ટ હતો. અને ચીકી હવે ક્યારે બનાવું? મેં વિચાર્યું હતું કે વીક-એન્ડ માં બનાવીશ પણ કેલેન્ડર માં જોયું તો વીક-એન્ડ માં તો ઉતરાણ છે, સો પ્લાન ચોપાટ. હું અહી થી જ ખરીદી લઈશ. અને ચીકી  પણ કોઈ કુરિયર કરે યાર? સંભાળ ને , આ ઊંધિયું બનાવવા નો કોઈ શોર્ટ કટ છે? કેયુરને ઊંધિયું આરોગવાનું મન થયું છે! " - રોજની ૮ થી ૮ સુધી દોડતી ભાગતી , એક એક મીનીટ માટે ખેંચાતી જીન્દગી માં , એક વધારાનું કામ પણ જાણે એક ટેન્શન લાવી દે! 
" હે ભગવાન , તારે હવે ઊંઘીયું બનાવવું છે? એક કામ કરીશ હું મમ્મી [ સાસુમાં ] ને પૂછી ને કહું કોઈ સીધો રસ્તો ઊંધિયું બનાવાનો, ના.. એક કામ કર ને રાતે મમ્મી ને જ ફોન કરી ને પૂછી લે જે , મમ્મી એકદમ સહેલી  રીતે બધું શીખવાડે છે. અને ઉતરાણ પર શું પ્લાન છે ? હીર ને કેયુરભાઈ સાથે અહી નવસારી આવી જા, બૌ મઝા આવશે.  "- એક ટેન્શન પૂરું થાય એ પહેલા જાણે મેં ઉર્વી ને બીજા ટેન્શન નો ટોપલો આપી દીધો. 
..........
................
........................


"હેપ્પી બર્થડે સિસ , શું પ્લાન છે આજનો ? " - સવાર માં ઉઠતા ની સાથે જ યાદ આવ્યું કે રાતે ૧૨ વાગ્યા નો એલાર્મ મુક્યો હતી, ઉર્વી ને બર્થડે વિશ્ કરવા , અને હું આજે રોજ કરતા પણ લેટ ઉઠી છું ...

" થેંક યુ... પણ પછી તે કેમ ફોન ના કર્યો , ઊંધિયા ની રેસીપી માટે? આજે તો  પાછી તારી કોલેજ ચાલુ છે , તો તું શાકભાજી લેવા ક્યારે જઈશ? ઊંધીયા માં તો કેટલું બધું જુદું જુદું શાક જોઈએ.. સુરત થી લઇ જા,  અંકલેશ્વર માં તો નહિ જ મળે બધું. અને સાચે બધું જોઈતું શાક નહિ મળે તો ?" - બર્થડે ના દિવસે પણ જેને મારી જ ચિંતા છે એવી મારી મોટી બહેને પાપા ના અકાળ અવસાન પછી  પણ મને એમની ખોટ સહેજે સાલવા નથી દીધી ..


હાથ માં નું બ્રશ એમ જ સ્થિર થઇ જાય છે , ચા ઉભરાઈ જાય છે અને દિલ ક્યાંક ખુબ દુર , વર્ષો પહેલા ના સમય માં પહોંચી જાય છે .. અદ્દલ ડોરેમોન ના ટાઈમ મશીન ની જેમ જ ... 

સાચી-ખોટી સમઝણ અને મિથ્યા મેચ્યોરીટી ની પેલે પાર , જ્યાં જીન્દગી માત્ર ઘર ની ચાર દીવાલો માં અને ઘર થી સ્કુલ અને સ્કુલ થી ઘર ના રસ્તે મૌજ થી જીવાતી હતી..
જ્યારે "મારી સ્પેસ" , " મારી લાઈફ" અને " મારી ચોઈસ" ના હુંકારા , રીલેશન માં વચ્ચે કયારેય ના આવતા..
અને યાદ આવે છે ..
એક ગોલુ મોલુ , ડ્રેસિંગ સેન્સ વિનાની , માથામાં તેલ કે તેલ માં માથું છે એમ વિચારવું પડે -એવા ચપ્પટ વાળ સાથે  કોઈ પણ ક્ષોભ વિના, બાળ સહજ ના-ફીકરાઈ થી  ફરનારી હું ... 
અને એથી વિશેષ યાદ આવે , મારા કોઈ પણ પ્રકાર ના બાલીશ વર્તન ને ગુસ્સો કર્યા વગર ચલાવી લેતી મારી મોટી બહેન-ઉર્વી

ન્યુ-યર ની ફ્રેન્ડ્સ સાથેની પાર્ટી હોય, કોઈ મિત્ર નું બર્થડે સેલીબ્રેશન હોય  કે કોલેજ ના ક્લાસ સાથે નું મુવી, મોટી બેન સાથે હું કાયમ જ ફેવિકોલ બની ચોંટી જતી, છતાં હોંશે હોંશે મને સાથે રાખતી અને કોઈ  ભૂલ માં કઈ  કોમેન્ટ કરે તો ધડ લઈને એનો ઉધડો લેતી મારી મોટી બેન.. 
જેટલી સરળતાથી એની જિંદગીના બધા પન્ના ઉર્વી હંમેશથી મારી સામે ખુલ્લા કરી દેતી કદાચ એટલી પારદર્શકતા રાખવાનું હું ક્યારેય ના શીખી શકી ...  કદાચ એ માટે જરૂરી સચ્ચાઈ  , પ્રેમ અને લાગણીઓ ની મારા માં પહેલે થીજ ખોટ હશે. 

ઉર્વી ના બધા જ મિત્રો ણે હું ઓળખું અને જબરદસ્તી મારા પણ મિત્ર બનાવું, એની બધી જ હોબી કાળક્રમે મારી પણ હોબી બની... મોટી બહેન ની ડ્રેસિંગ સેન્સ હોય કે એના હેન્ડ-રાઈટિંગ હું કાયમ એની કોપી કરું.. કદાચ જાણે અજાણ્યે એ મારી રોલ-મોડેલ હતી..અને  છે , રહેશે - કાયમ . !!!
ઉર્વી નો સ્વભાવગત ગુસ્સો મારા માં સુપરે ઉતરી આવ્યો પણ એની સંવેદનાઓ, સહનશીલતા , સંબંધ કેળવવાની અને સાચવવાની આવડત  અને લાગણીશીલ સ્વભાવ ખબર નહિ હું કેમ ના શીખી શકી? કદાચ મારા ઓવર પ્રેક્ટીકલ દિમાગ અને દિલ નાના પડતા હશે - આ સારા ગુણો કેળવવા ...

હજુ એ હાઉસીંગ બોર્ડ ના ઘર માં રાતે વારંવાર જતી લાઈટ ને  કારણે મોટી બેન નું મગજ ખાવાના મળતા મોકા હોય કે એની કોલેજ ની મ્યુઝીકલ નાઈટ માં ભાગ લેવા ને કારણે દિવસો સુધી એના ગીતો નો  રીયાઝ સાંભળવા ની જબરદસ્તી ની મઝા હોય, મારી મુગ્ધતા ની સાથે અંધારા ને ખાળતી મિડલકલાસી મીણબત્તી પણ સાક્ષી રહી છે... 
એ મીણબત્તી ની સાથે એ મુગ્ધતા પણ ક્યાંક ખોવાઈ ગઈ છે  છતાં ઉર્વી નો એ ઘેરો-મધુર  અવાજ આજે પણ દિલ ને એજ ઠંડક અને હુંફ આપે છે જે એના ગીતો માં ખોવાઈને અનુભવાતી હતી. 
"મેં તુમકો ક્યા કહું દીવાના.. " , " લુટે કોઈ મન કા નગર , બનકે મેરા સાથી..." ," મેરે ખ્વાબો મેં જો આયે..." અને એવા તો કેટલા ગીતો છે જે કદાચ એમના ઓરીજીનલ સિંગર્સ કરતા ઉર્વી ના ઘેરા ઘુંટાયેલા અવાજ માં જ સ્મૃતિ માં રહી ગયા છે... 

મારા દરેક સાચા-ખોટા નિર્ણય પછી દિલ માં ઉભા થતા એક ડર  ને હમેશા પોતાની મોજુદગી અને સપોર્ટ  ના અહેસાસ થી દુર ફંગોળી દેતી ઉર્વી, મારા એન્ટી-સોશિયલ વર્તન માટે વાર-તહેવારે સગા-સંબંધીઓ ની ગાળો ખાતી અને જરૂર પડે મારા માટે જુઠ્ઠું પણ બોલી મારો વ્યહવાર સાચવી લેતી ઉર્વી... 
જેટલી સહજતાથી મારા બોલ્યા વગર પણ મારી પરિસ્થિતિ આજ સુધી ઉર્વી સમઝી શકે છે , કદાચ હું પોતે પણ નથી સમઝી શકતી ..


મારી નાની-નાની વાતો નું ટેન્શન લેવું, મને નાના-મોટા પ્રસંગો ની યાદ કરાવવી , મારા માટે જરૂરી વસ્તુઓ નું શોપિંગ કરવું[ શિયાળા માં પગ ના મોજા થી લઇ ને ઉનાળા ના ફુલ-સ્લીવ કુર્તા સુધી  ...] , મારી ભૂલ માટે મને કન્વિન્સ કરી એ સુધારવાના રસ્તા બતાવવા , પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ રીતે એ બધું જ કરવું કે જે એક "માં" ની ફરજ છે ...
કદાચ મારા કન્યા-દાન પછી ઉર્વી અને જીજાજી ફોર્મલી મારા માં-બાપ બની ગયા.. ઇન્ફોર્મલી તો કદાચ વર્ષો પહેલેથી જ હતા... 


લખવા બેસું તો એક બુક લખી શકાય એટલા સંભારણા છે, પણ બર્થડે ના દિવસે બૌ વધારે  "ટોર્ચર" ના જ કરાય એટલે.. 


એક બહેન ના સંબંધ મા રહી ને "માં" ની ગરિમા સાચવનાર મોટી બહેન ને  ~~~  હેપ્પી બર્થડે ઉર્વી... "


યુ આર બેસ્ટ સિસ્ટર ઇન ધ વર્લ્ડ - એવું નહિ કહું , કેમકે એ બહુ જ ઓછું ગણાશે...


Comments

Envy said…
Absolute brilliant...

You have flair in writing.

ચાંપલું ચીબાવલું નહિ પણ દિલ માંથી નીકળેલું, અભિનન્દન તમારી દીદી ને - જન્મ-દિવસ ના.
@envy
હા... ખરેખર દિલમાંથી નીકળતું ...

મારા વ્યક્તિત્વ ઘડતર, મારા ભણતર, મારી કારકિર્દી , મારા લગ્ન અને માર્રી હયાતી બધા માં જ મારી મોટી બહેન ના જાણે-અજાણે હસ્તાક્ષર છે .

:)

_________________________
I added cool smileys to this message... if you don't see them go to: http://s.exps.me
Hitz said…
આવ્યો હતો વાંચવા આ.."પામ્યા ના પેશન થી ગુમાવ્યા ના ગમ સુધી : કભી કભી મેરે દિલ મેં ખયાલ આતા હે..."

વાંચતો વાંચતો અહીં સુધી આવી ગયો...ને અટકી ગયો...મારે મોટી બેન છે, મારાથી ૫ વર્ષ મોટી....કદાચ એક બેન માટે મોટી બેનનુ હોવુ જેટલુ મહત્વનુ, લાગણીશીલ હોય છે તેટલુ એક ભાઈ માટે મોટે હોય છે કે શુ એ હુ જાણતો નથી. બસ i just can't imagine my life without her....ઘણી બધી પોસ્ટો ઉપર ઘણુ બધુ લખવાનુ મન થાય છે, સમયની વ્યસ્તતા છે, ક્યારેક આવીશ સમય લઈને લખવા...વાંચતો તો રહુ છું....તમે ઘણુ સારુ લખો છો...ઓર્કુટના દિવસોથી થોડા ઘણા આપને વાંચતો આવ્યો છું....છેલ્લી કેટલીક પોસ્ટ તો અફલાતુન છે...ને આ પોસ્ટે તો...ચલો, જે હોય તે ઈ બધુ પછી અત્યારે...હું મારી બેનને ફોન કરવા જાઉ છુ..બાય..!

Popular posts from this blog

ડિયર MEN ~ આઈ એમ સોરી. હું દિલગીર છું!

ડિયર MEN, STAY સ્ટ્રોંગ! LEARN to સે SORRY! Keep યોર વોઇસ Low. થિન્ક before યુ Act or Speak! યુ આર ઈન અ TRAP. યોર existence ઇઝ ઈન deep dark! કેમ? આ સવાલ નો જવાબ એક વાર્તાથી આપુ? *** એક નાનું શહેર છે. ટાઉન પણ કહી શકો. અહીં રહે છે આપણી વાર્તાનો મુદ્દો અને મૂળ.
આ વાર્તામાં આપણે એક મુદ્દા ને અનુલક્ષીને બે પરિવારોની વાત કરવાની છે. તો આ બે પરિવારો પૈકી એક પરિવારને આપણે કહીશું "અસામાજિક" માતા-પિતા અને બીજા પરિવારનો ઉલ્લેખ આપણે કરીશું એઝ "સંસ્કારી-સર્વગુણસંપન્ન" માતા-પિતા. તો આપણા આ ટાઉનના હૃદય સમાન વિસ્તારની એક જાણીતી સોસાયટીમાં આ બે પરિવારો બીજા સોએક પરિવારો સાથે રહે છે. સોસાયટીના કોમન ગાર્ડનમાં આ બંને પરિવારોના બાળકો પોતાના મિત્રો સાથે રમે છે. અચ્છા- તો એમાં મુદ્દો શું છે? અને વાર્તા કેમ માંડી છે? જો આ વાંચનાર તમે પુરુષ છો તો -આ મુદ્દો તમારા માટે  ખુબ મહત્વનો છે, અને જો તમે સ્ત્રી છો તો તમારા માટે આ વાર્તાનો સાર વધુ મહત્વનો છે.
અચ્છા તો વાત છે એક સાંઝની. "અસામાજિક પરિવાર" અને "સંસ્કારી પરિવાર" ના બાળકો રોજની જેમ પોતાના મિત્રો સાથે ગાર્ડનમાં રમી…

લાઈફ સફારી~૧૯: શ્રદ્ધા અને અંધશ્રદ્ધા:ઓળખો સુક્ષ્મ ભેદ!

“નવરાત્રીમાં હું તો પુરા નવ દિવસ ઉપવાસ કરું,એકદમ શ્રદ્ધાપૂર્વક અને માતાજીનું મારા પર એટલું બધું સત્ છે કે નવરાત્રીમાં તો માતાજી મારા શરીરમાં આવે જ!" – એક હ્યુમન જેવા જ દેખાતા માતાજી કહી રહ્યા અને શ્રોતાઓ આહોભાવથી જોઈ રહ્યા. મારું ફ્યુઝડ અને કન્ફ્યુઝ્ડ દિમાગ વિચારી રહ્યું કે - એક માણસ બીમારની જેમ ધ્રુજે , બુમો પડે, આંખો કાઢે, જાતજાતની ફરમાઈશો કરે- અને બધા એને પગે લાગેઅને એના આશીર્વાદ લે! - અને કહેવાય એમ કે એમને માતાજી આવ્યા છે! દિમાગ એ વિચારીને શોર્ટ થઇ જાય છે કે - માતાજી શું સાચે એટલા ફ્રી રહેતા હશે કે નવરાત્રીમાં  આમ બધાના શરીરોમાં ફરવા નીકળે? સીન-૨:
"હું તો ગયા વર્ષે એટલી બીમાર થઇ ગઈ હતી. કોઈ દવા અસર જ ના કરે... કેટલા ડોક્ટરોને બતાવ્યું, પણ કોઈ ફર્ક જ નહિ.. પછી મને કોઈએ પેલા XXX/YYY બાબા/માતાજી/ભુવા/ ઓઝાનો ઉપાય બતાવ્યો.. હું એમને મળી. એમણે મને તરત કહ્યું કે, તમને તો ફલાણાએ મૂઠ મારી છે! તમારા પર કાળો જાદુ કરાવ્યું છે. જો તમે એને નહિ  તોડવો તો ૧ વર્ષમાં તમે બરબાદ થઇ જશો! મેં એમણે કીધેલી વિધિ કરાવી, ખાલી ૧૦,૦૦૦ રૂપિયા થયા પણ આ જુઓ હું ચાલતી ફરતી થઇ ગઈ!"
મારા દિમાગને જાણે ક…

લાઈફ સફારી~૪૮: “સંબંધ એટલે શું?”

“મોટી, યુ શુડ સ્ટોપ રાઈટીંગ. રાઈટીંગ શુડ બી ડન બાય વાઈસ એન્ડ બોલ્ડ પર્સન. તારા જેવા સેન્ટી-મેન્ટલ અને મેસ્ડઅપ આત્માઓએ લખવું ના જ જોઈએ. સંબંધોમાં ઓલમોસ્ટ સિફર રહેલી તું, સાચા સંબંધ કે એ સાચવવાની સલાહ કઈ રીતે આપી શકે રીડર્સને?”-મારા રૂટીન ગુસ્સા અને અકળામણના રિએક્શનમાં મારા દિલોજાન દોસ્તએ ફ્રીની એડવાઈઝ આપી. “આઈ ડીફર. મારા જેવા ઇમોશનલ ફુલ અને દિલથી ડફર લોકોજ લાગણીઓના લોચા અને સંબંધોના સાંધા સહેલાઈથી સમઝી અને સહેજી શકે. જ્યાં સુધી જાતે જોયુ, અનુભવ્યું કે મહેસુસ કર્યું ના હોય ત્યાં સુધી કઈ લખવું શક્ય જ નથી! મારા માટે લખવું એટલે જાત સાથે પ્રમાણિક પણે વાત કરવી છે- ભલે વાત પોતે જોયેલી સ્નેહી-સ્વજનના દર્દની હોય કે જાતે નોતરેલા કોઈ પ્રોબ્લેમની! હા, હું ઘણા સંબંધોમાં લાગણીઓ ઉકેલવામાં નિષ્ફળ રહી છું, પરંતુ આ નિષ્ફળતા એ જ મને સંબંધોના એ પાઠ શીખવ્યા છે જે કોઈ સુફિયાણી રીલેશનશીપ-મેનેજમેન્ટની વર્કશોપ કે સો કોલ્ડ બેસ્ટ સેલર સંબંધ બચાવ-બુક વડે મળવા શક્ય નથી! લખવા માટે વાઈસ હોવું નહિ, થોડું ક્રેક- ક્રેઝી હોવું જરૂરી છે, તો જ એ પારદર્શકતા અને ઓનેસ્ટી આવે લખાણમાં જે સત્ય કહેવા અને સ્વીકારવા જરૂરી છે!”- મ…