Skip to main content

I am missing my MIDDLE CLASS life-style and values!

"bhumika... speak on lower pitch! it seems like u r shouting, not talking! remember this is not your GORWA!" - keyur always reminds me about my highly amplified voice tone... as he expects i should talk less n that also at lower pitch! [ don't laugh! he s not d one who give up!... let him try!]

"ok.. i will remember it next time your highness ! and i have reminded you 1000 of times that it has nothing to do with GORWA, so dnt involve it ! you better recall you had to come from satellite to GORWA to convince my parents! " it was the same reply with a smile every time!!!! [ as i know he always knowingly include GORWA to discussion just to pull my legs!]

now if you dont belong to Baroda[india] , you might not be able to understand the core of above discussion!
GORWA is a middle class area, where i have been living for 21 years!
now i belong to Ahmedabad- satellite as a bahu of SHAH family!

in last week when my dear sis went to baroda for her vacations with her son... she reminded me of those golden days we spent at gorwa, in a middle-class family!

n sinking in past.. i found something strange!!!
being in a middle class family ....

we celebrated our happy occasions with a small cup of ice-cream[for a small celebration] or a mango dolly/chocobar/trycone [for big celebration!] .......... it gave us great pleasue... n it was a celebration in real sense.....
------ i wonder now we frequently go to good hi-fi
restaurants/juice centers/ice-cream parlors.... but it don't make me feel as special n content as i felt with a small cup of ice-cream!

i remember on each diwali papa used to gift me n my sis a new dress of his choice! we always waited the whole year for that special gift... and each time we put on that outfit, we felt we look more beautiful n special!
------ today i have my wardrobe full of cloths of my choice... but i dnt feel special @ any outfit!

we had a small flat [2BK] , but i remember all kids of my flat used to come n play at my home... as mom gave use liberty to do what we want.... with delicious food timely served!
------we have a bungalow [8BHK] at ahmedabad, but we hardly let our kids out to play or other's kids at our place! as no one need mess at the place!

earlier our flat had so much tightly bounded houses.. that what our neighbors are talking or doing we could easily listen or observe [ willingly/unwillingly!] .. .and that helped many times to solve some social issues of eachother, improving relations!
------- now we even dont know who lives in our neighborhood! giving the argument - Who has time to know and maintain relations??? talking with neighbours in corridor is termed as cheap gossiping which downs your impression! [ ahha.. maintain space... maintain ur status!]


I miss my MIDDLE CLASS life-style and values! [ though from heart i am still a middle class gujju woman n will always be! ]


Minal said…
:P very truly said. When we have more & more, excitement level goes down lower level.;)
Shireen said…
Hey Bhumika, I really like this Blog...almost everyone of us have these feelings...but its really good to express....keep up the good work!!
Nimit DJ said…
Straight from the heart i would say!

You represent whole 70/80's generations, specially gals who have moved to NEW environment due to marriage! & that's why all feels so attached to what you write...

One more thing you may not know, you represent biggest class over the earth by any means (Socio-Geo-Political, gender no bar!) by being a 70/80 born middle class family who went UP to higher middle class / neo-rich families (by wedding/progress etc etc)

Cheers! ;)
Bhumika said…
ya it's very nice n like u we are also 2 sisters so while reading i ws coinciding ur sentences with mine.really good work,,many passes through this but only some have expressive power...
Divyesh said…

Very Intersting Post...

Keep it....


Chirag said…
Hi Bhumika,

I am reading your blog after a long time. This time I paid some attention to what you wrote. I must tell you that you are a wonderful story-steller. You must explore this talent in you.

And yes, I miss days in Vadodara very much! I still remember you being classmate of Kunal with your peculiar style of talking :)

How is your sister? Is she in Surat? How is Shefaliben? I have lost contact with them for a long time now.
Anonymous said…
hi bhumika
I read your blog and it brought my middle class
value form back home uganda and at the moment reside in uk, still keep those values by which i have good values within my two sons and family.
Never forget our old values otherwise we loose everything what god has given.
gos bless u

Popular posts from this blog

ડિયર MEN ~ આઈ એમ સોરી. હું દિલગીર છું!

ડિયર MEN, STAY સ્ટ્રોંગ! LEARN to સે SORRY! Keep યોર વોઇસ Low. થિન્ક before યુ Act or Speak! યુ આર ઈન અ TRAP. યોર existence ઇઝ ઈન deep dark! કેમ? આ સવાલ નો જવાબ એક વાર્તાથી આપુ? *** એક નાનું શહેર છે. ટાઉન પણ કહી શકો. અહીં રહે છે આપણી વાર્તાનો મુદ્દો અને મૂળ.
આ વાર્તામાં આપણે એક મુદ્દા ને અનુલક્ષીને બે પરિવારોની વાત કરવાની છે. તો આ બે પરિવારો પૈકી એક પરિવારને આપણે કહીશું "અસામાજિક" માતા-પિતા અને બીજા પરિવારનો ઉલ્લેખ આપણે કરીશું એઝ "સંસ્કારી-સર્વગુણસંપન્ન" માતા-પિતા. તો આપણા આ ટાઉનના હૃદય સમાન વિસ્તારની એક જાણીતી સોસાયટીમાં આ બે પરિવારો બીજા સોએક પરિવારો સાથે રહે છે. સોસાયટીના કોમન ગાર્ડનમાં આ બંને પરિવારોના બાળકો પોતાના મિત્રો સાથે રમે છે. અચ્છા- તો એમાં મુદ્દો શું છે? અને વાર્તા કેમ માંડી છે? જો આ વાંચનાર તમે પુરુષ છો તો -આ મુદ્દો તમારા માટે  ખુબ મહત્વનો છે, અને જો તમે સ્ત્રી છો તો તમારા માટે આ વાર્તાનો સાર વધુ મહત્વનો છે.
અચ્છા તો વાત છે એક સાંઝની. "અસામાજિક પરિવાર" અને "સંસ્કારી પરિવાર" ના બાળકો રોજની જેમ પોતાના મિત્રો સાથે ગાર્ડનમાં રમી…

લાઈફ સફારી~૧૯: શ્રદ્ધા અને અંધશ્રદ્ધા:ઓળખો સુક્ષ્મ ભેદ!

“નવરાત્રીમાં હું તો પુરા નવ દિવસ ઉપવાસ કરું,એકદમ શ્રદ્ધાપૂર્વક અને માતાજીનું મારા પર એટલું બધું સત્ છે કે નવરાત્રીમાં તો માતાજી મારા શરીરમાં આવે જ!" – એક હ્યુમન જેવા જ દેખાતા માતાજી કહી રહ્યા અને શ્રોતાઓ આહોભાવથી જોઈ રહ્યા. મારું ફ્યુઝડ અને કન્ફ્યુઝ્ડ દિમાગ વિચારી રહ્યું કે - એક માણસ બીમારની જેમ ધ્રુજે , બુમો પડે, આંખો કાઢે, જાતજાતની ફરમાઈશો કરે- અને બધા એને પગે લાગેઅને એના આશીર્વાદ લે! - અને કહેવાય એમ કે એમને માતાજી આવ્યા છે! દિમાગ એ વિચારીને શોર્ટ થઇ જાય છે કે - માતાજી શું સાચે એટલા ફ્રી રહેતા હશે કે નવરાત્રીમાં  આમ બધાના શરીરોમાં ફરવા નીકળે? સીન-૨:
"હું તો ગયા વર્ષે એટલી બીમાર થઇ ગઈ હતી. કોઈ દવા અસર જ ના કરે... કેટલા ડોક્ટરોને બતાવ્યું, પણ કોઈ ફર્ક જ નહિ.. પછી મને કોઈએ પેલા XXX/YYY બાબા/માતાજી/ભુવા/ ઓઝાનો ઉપાય બતાવ્યો.. હું એમને મળી. એમણે મને તરત કહ્યું કે, તમને તો ફલાણાએ મૂઠ મારી છે! તમારા પર કાળો જાદુ કરાવ્યું છે. જો તમે એને નહિ  તોડવો તો ૧ વર્ષમાં તમે બરબાદ થઇ જશો! મેં એમણે કીધેલી વિધિ કરાવી, ખાલી ૧૦,૦૦૦ રૂપિયા થયા પણ આ જુઓ હું ચાલતી ફરતી થઇ ગઈ!"
મારા દિમાગને જાણે ક…

લાઈફ સફારી~૪૮: “સંબંધ એટલે શું?”

“મોટી, યુ શુડ સ્ટોપ રાઈટીંગ. રાઈટીંગ શુડ બી ડન બાય વાઈસ એન્ડ બોલ્ડ પર્સન. તારા જેવા સેન્ટી-મેન્ટલ અને મેસ્ડઅપ આત્માઓએ લખવું ના જ જોઈએ. સંબંધોમાં ઓલમોસ્ટ સિફર રહેલી તું, સાચા સંબંધ કે એ સાચવવાની સલાહ કઈ રીતે આપી શકે રીડર્સને?”-મારા રૂટીન ગુસ્સા અને અકળામણના રિએક્શનમાં મારા દિલોજાન દોસ્તએ ફ્રીની એડવાઈઝ આપી. “આઈ ડીફર. મારા જેવા ઇમોશનલ ફુલ અને દિલથી ડફર લોકોજ લાગણીઓના લોચા અને સંબંધોના સાંધા સહેલાઈથી સમઝી અને સહેજી શકે. જ્યાં સુધી જાતે જોયુ, અનુભવ્યું કે મહેસુસ કર્યું ના હોય ત્યાં સુધી કઈ લખવું શક્ય જ નથી! મારા માટે લખવું એટલે જાત સાથે પ્રમાણિક પણે વાત કરવી છે- ભલે વાત પોતે જોયેલી સ્નેહી-સ્વજનના દર્દની હોય કે જાતે નોતરેલા કોઈ પ્રોબ્લેમની! હા, હું ઘણા સંબંધોમાં લાગણીઓ ઉકેલવામાં નિષ્ફળ રહી છું, પરંતુ આ નિષ્ફળતા એ જ મને સંબંધોના એ પાઠ શીખવ્યા છે જે કોઈ સુફિયાણી રીલેશનશીપ-મેનેજમેન્ટની વર્કશોપ કે સો કોલ્ડ બેસ્ટ સેલર સંબંધ બચાવ-બુક વડે મળવા શક્ય નથી! લખવા માટે વાઈસ હોવું નહિ, થોડું ક્રેક- ક્રેઝી હોવું જરૂરી છે, તો જ એ પારદર્શકતા અને ઓનેસ્ટી આવે લખાણમાં જે સત્ય કહેવા અને સ્વીકારવા જરૂરી છે!”- મ…