લાઈફ સફારી~૨૮: “સંબંધમાં વિશ્વાસ :: વી+શ્વાસ= સાથે લઈએ શ્વાસ-હુંફ!”

“સંબંધમાં વિશ્વાસ :: વી+શ્વાસ= સાથે લઈએ શ્વાસ-હુંફ!”

"હેલો , કેન આઈ ટોક ટુ પ્રોફેસર શ્રીવાસ્તવ? "- ફોન ના સામે છેડેથી એક સૌમ્ય અને મધુર પ્રશ્ન ડોકાય.
" પ્રોફેસર સાહેબ  લંચબ્રેક પર છે, કોલ કરતા પહેલા એક વાર ટાઈમ જોઈ લેતા હોવ તો! એક મિનીટ ચાલુ રાખો." - અણગમા અને ગુસ્સો કદાચ સમા છેડે સ્પષ્ટ વર્તાઈ જ જાય એટલો વેધક.

"સંભાળો છો? તમારી કોઈ સગલીનો ફોન છે! બધા કાઠા-કબાડા ઓફીસમાં જ પતાવીને આવતા હોવ તો! કોણ જાણે કઈ નવી આફત છે, અંગ્રેજી તો જાણે આખી દુનિયા માં બીજા કોઈને આવડે જ નઈ!" - પ્રોફેસર શ્રીવાસ્તવને ફોન આપતા આપતા એમના ધર્મ-પત્નીએ જાણી જોઈને જ મોટેથી આખી કથા કરી, કોલ કરનારને શરમિંદા કરવા જ તો કદાચ!
અને આટલું સાંભળ્યા પછી કોલ સામેથી કટ નાં થાય તો જ નવાઈ!

" હેલો, હેલો ... " - પ્રોફેસર શ્રીવાસ્તવ ક્ષોભ સાથે સામે છેડેથી કોલર વોઇસની જગ્યાએ સંભળાતી રીંગથી એક વાર ફરી અકળાયા!
"શું મઝા આવે છે તને આમ મારા પ્રોફેશનલ રીલેશનસ બગડવાની? તારે જે કહેવું હોય મને કહે, બીજાની સામે કેમ આમ ભવાઈ કરે છે? તું કહે એમ, તું કહે એટલું જ જીવું છું- તો પણ કેમ વાતે-વાતે આમ ગૂંગળાવે છે?"- રોજ રોજની બદસલૂકીથી ગૂંગળાયેલા પ્રોફેસર શ્રીવાસ્તવ જાણે કરગરી રહ્યા!

"રહેવા દોને, મારું મોઢુંનાં ખોલાવો, બધું ખબર છે મને! તમે ઓફીસની આડમાં શું કરો છો! તમારો મોબાઈલ રોજ જ હું ચેક કરું છુ! તમારી કઈ કઈ સગલીઓ તમને એસ.એમ.એસ અને કોલ કરે છે, એનું લીસ્ટ છે મારી પાસે. બહુ ચુ-ચા કરી તો ઘરમાં બધાને કહી દઈશ તમારા  કરતુત! ઘરે રહું છું એટલે એમ નાં માનશો કે મેં દુનિયા નથી જોઈ!"- મીસીસ શ્રીવાસ્વની માનસિકતા એમના શબ્દે શબ્દે ડોકાઈ રહી.

પ્રોફેસર શ્રીવાસ્તવ ગમ ખાઈ જાય છે, લંચ બ્રેક પતાવી ઓફીસ જતા રસ્તામાંથી નવો સસ્તો મોબાઈલ અને સીમ ખરીદે છે, પોતાના બિન હાનીકારક અને સ્વસ્થ રિલેશન્સ પોતાની રીતે મેન્ટેઇન કરવા. જે મોબાઈલના બધા હિસાબ આપવા પડે છે જેનું રોજ સ્કેનીંગ થાય છે, એનો યુઝ લીમીટેડ કરી દે છે! ઘરે આવે ત્યારે બીજા મોબાઈલને ઓફીસમાં રાખીને આવે છે.

પોતાની પત્નીથી કૈક છુપાવવાનું ગીલ્ટ એમને ધરાર નથી, શા માટે હોવું જોઈએ?

***

" એસ.એમ.એસ "- નિરાંતે ટીવી જોઈ રહેલા મિસ્ટર પટેલ ઘડિયાળ તરફ નજર નાખે છે અને એક આંચકા સાથે ઉભા થઇ પત્નીનો મોબાઈલ હાથ માં લે છે.

" રશ્મી, ક્યા ગઈ? રસોડામાં ઉંઘી નથી ગઈ ને? જ્યાં જાય તારો આ મોબાઈલ ગળે લટકાવી ને જ ફર તું! તારા ચાહકો રાતે ૧૧ વાગે પણ તને યાદ કાર્ય કરે છે. મને કોઈ વાંધો નથી પણ મને ડીસ્ટર્બ થાય છે! તારા આ લફડે બાજ મિત્રોને કહી ને આવતી હોય તો કે તું  ઘરે પહોંચે એટલે એમનો પ્રેમાલાપ બંધ કરે!" - મિસ્ટર પટેલની વાત સાંભળીને ઘડીભર તો વિચાર આવે કે કેટલી આઝાદ કે સ્વતંત્ર મિજાજની હશે એમની પત્ની...

"કોનો, કોનો એસ.એમ.એસ છે? હું તો કોઈને એસ.એમ.એસ કરતી જ નથી. તમને ખબર તો છે, મને ક્યા એવી નવરાશ મળે છે? સહેજ તો બોલતી વખતે ધ્યાન રાખો, બાજુના રૂમમાં મમ્મી પપ્પા હજુ જાગતા હશે!"- એકદમ સંકોચ સાથે રશ્મી પોતાનો મોબાઈલ હાથમાં લે છે અને ઇન્બોક્ષ ચેક કરે છે. કોઈ અજાણ્યા નંબર પરથી કોઈ ફોર્વર્ડેડ એસ.એમ.એસ જોઈ એના પેટમાં જાણે ફાળ જ પડે છે!

"કોણ છે આ નવો આશિક? હજુ નંબર પણ  સ્ટોર નથી કર્યો ને? કે હજુ વિચાર્યું નથી કે કઈ વાર્તા બનાવાની છે એના નામની? આ મોબાઈલ તને તારી નોકરી પર વહેલું મોડું થાય, ટીંકુની સ્કુલમાં કઈ કામ હોય કે મમ્મી પાપાને કઈ કામ હોય તો, તારા સંપર્કમાં રહી શકે એ માટે અપાવ્યો છે... - આમ લફડાબાજી કરવા નહિ!"- મિસ્ટર પટેલની અસ્લખિત વાણીની પીચ મોટી થતી ગઈ, બાજુના રૂમમાંથી મમ્મી પાપા પણ બહાર આવી આ ભાવાઈની મઝા લઇ રહ્યા!

"મને... મને નથી ખબર. સાચે,નથી ખબર. કોનો નમ્બર છે, મને નથી ખબર.  ભૂલમાં કોઈનાથી મોકલાઈ ગયો હશે. સાચું કહું છું.. મને.. "- શબ્દો જાણે ધીમે ધીમે ગેરહાજર થતા ગયા, અને એમની અવેજી પુરવા આંસુઓ દોડી આવ્યા!

"અમને તો કોઈ ધોળા દિવસે પણ ભૂલમાં કોલ કે મેસેજ નથી કરતુ! બધા તને જ કેમ કરે છે? કાલ સુધીમાં મને જવાબ જોઈએ - નામ-ઠામ  જોઈએ- આ આશિકનું!"-ટીવીનું રીમોટ પછાડી , ન્યુઝ પેપરનો છુટો ઘા કરી મિસ્ટર પટેલ ધમ ધમ પગ પછાડતા બેડ રૂમ તરફ જઈ રહ્યા..
અને રશ્મી ...

અને રશ્મી વિચારી રહી- કાશ કોઈ હોત, સાચે જ કોઈ હોત તો .. હાલ , હમણાં જ..
આ રોજ રોજની અકારણ ગાળો ખાવા કરતા - સાચે જ કોઈ ...

આંસુઓ જાણે શબ્દો સાથે વિચારોને પણ ગળી રહ્યા અને નિશ્ચેત રશ્મી પતિના શર્ટમાં બટન ટાંકી રહી! આજે સોઈ વાગવાથી પણ કોઈ ઉન્હ્કારો નથી નીકળ્યો, હા સોઈની જગાએ કરવતનાં હોવાનું દુખ જરૂર અનુભવાયું!

***
"હની, આઈ નીડ યોર ફેસબુક એન્ડ ઈ-મેઈલ પાસવર્ડ."
"શ્યોર, બટ વ્હોટ ઇસ ધ રીઝન? "
"માય કલીગ સેય્ડ હી ઇઝ ગોઈંગ સ્ટેડી વિથ સમ ગર્લ, શી ઇઝ મેરીડ લાઈક યુ, વર્કસ ઇન સેમ કંપની એઝ યુ, એન્ડ હેઝ સેમ હોબીઝ એઝ યુ... એન્ડ ફ્રોમ હિઝ દીસ્ક્રીપશ્ન આઈ ડાઉટ... "
"હેવ યુ ગોટ મેડ? વિ આર મેરીડ સીન્સ ૧૨ યર્સ! ગેટ સમ લાઈફ ઓર ગો ટુ હેલ!"
***

આજે સવારેમેં લંચમાં ઇદડા બનાવ્યા, ગેસ સમયસર બંધ કરવાનું ભૂલી ગઈ કે "નિષ્કાળજી" રાખી..  અને ઇદડા થોડા વધુ સોલીડ સ્ટેટમાં કન્વર્ટ થઇ ગયા!

એનો સ્વાદ જાણે એની "મજબુતાઈ"માં ખોવાઈ ગયો!
ક્યારે આપણે સંબંધ પ્રત્યે નિષ્કાળજી દાખવી- શંકા અને ગુસ્સાના તાપમાં લાગણીઓને બરછટ અને નિર્જીવ બનાવાનું બંધ કરી શકીશું?
કોલેજ આવતા, મારી  પ્રિય ભીલાડના પ્રવાસમાં - ઉનાળો ધરાહાર વર્તાઈ રહ્યો! વેકેશનમાં પિયર જતી નસીબદાર ફીમેલ્સ સાથે મન્ડે-બ્લુસમાં ઓફીસ જતા અમારા જેવા - કમપાર્ટમેન્ટ એકદમ "હોટ " લાગ્યું! અને એક કોલેજીયન, નવી સવી અપડાઉન કરતી છોકરીને સહેજ ચક્કર આવતા રહેવાયું નહિ અને એનાથી કહેવાઈ જ ગયું - " યાર બારી ખોલો, તડકો આવશે પણ સાથે તાજી હવા પણ લાવશે આને અંદરનો ઉકળાટ બહાર કાઢશે!"

ક્યારે આપણે નિશ્ચિંત રહીને બારી ખોલતા શીખીશું?
"સ્પેસ " જરૂરી છે જીવવા , કદાચ ઓક્સિજન જેટલી જ જરૂરી! 
જીન્દગી "આઈ"~શ્વાસ [માત્ર મારા શ્વાસ લેવાથી] , "યુ "~"શ્વાસ" [માત્ર તારા શ્વાસ લેવાથી] નહિ - "વી" ~ " શ્વાસ" [આપણા એક બીજા સાથે, એકબીજાની હુંફમાં રહેવાથી] સાથે જ જીવી શકાય!