લાઈફ સફારી~૨૬ : ફાધર્સ ડે – પપ્પાને પટાવવાનો પ્રેમાળ પર્વ!

“ બેટા, ડ્રાઈવિંગ કરતી વખતે તો મોબાઈલને આરામ આપ! જે સમયે જે કામ કરતા હોય એમાં જ ધ્યાન આપવાનું! અમે તમારા જેટલા હતા ત્યારે આમ ગાડીમાં ફરવાનું સદભાગ્ય નાં હતું.. બસમાં જ મુસાફરી કરવાની અને મહિનાના છેલ્લા દિવસોમાં તો પગપાળા યાત્રા કરવાનું પણ ભોગે લાગતું..” – પપ્પા અચાનક વર્તમાનની એસીની કૃત્રિમ ઠંડકમાંથી ભૂતકાળની શીતળ જગદોજહદમાં પહોંચી ગયા!

“પ્લીઝ ડેડ, નોટ અગેઇન! અમે આ અગાઉ હજાર વખત તમારા જમાનાની વાતો સાંભળી ચુક્યા છે! ટાઈમ હેઝ ચેન્જ્ડ! તમારા જમાનાની ધીમી અને બોરિંગ વાતો હવે આઉટ ઓફ ડેઈટ થઇ! હવે મલ્ટીટાસ્કીંગનો જમાનો છે! આ મોબાઈલ ખાલી કોલ કરવા કે રીસીવ કરવા નથી- સ્માર્ટફોન છે, એમાં કમ્પ્યુટરનું બધું કામ થાય છે, ઈન્ટરનેટ, ગેમ્સ, મુવીસ, મ્યુઝીક.. આખી દુનિયા છે-આ મોબાઈલમાં! મિટીન્ગ્સ , એનીવર્સરી, બર્થડે – કોઈ પણ ખાસ પ્રસંગ કે તારીખ, યોગ્ય સમયે યાદ કરાવે- આ સ્માર્ટ ફોન! આજના જમાનામાં પૈસા તો બધા કમાઈ લે છે – સોશ્ય્લાઈઝ કરવું જરૂરી છે! છોડો, તમને નહિ સમઝાય સામાજિક હોવાની જરૂરીયાત! આટલા વર્ષોમાં ક્યાં કુટુંબમાં કોઈનો જન્મદિવસ કે લગ્નતિથી યાદ રાખી છે તમે! અરે, કોઈના શુભ-અશુભ પ્રસંગમાં હાજરી સુદ્ધાં નથી આપી!” – દરેક સામાન્ય બાળકની જેમ પોતાના સુખ, દુખ, એચિવમેન્ટ, ફેલ્યુંઅર-બધા જ સામાન્ય કે ખાસ પ્રસંગોમાં પોતાના પિતાની ગેરહાજરીમાં અનુભવેલી એ એકલતા આજે કડવાશ બનીને નીકળી!

હોન્ડા સીટીની અલ્હાદક શીતળતામાં પણ એક અકળામણ, મૂંઝારો અને ભીનાશ પ્રસરી ગઈ.

અને એક “સામન્ય માણસ” અંદરખાને પોતાના અસ્તિત્વને ઝંઝોળી રહ્યો, જવાબ આપવા માથી રહ્યો-પોતાનાજ પિંડને – શબ્દો વિનાના જવાબ!

વર્ષો પહેલા પોતાના વતનથી, પોતાની પત્ની સાથે, મોટા શહેરમાં “ઘર” વસાવવા આવે છે -એક સામાન્ય માણસ! એકડે-એકથી ગણતરી શરુ કરવાની છે આ સામાન્ય માણસને –પોતાનો સંસાર સજાવવા. પ્રેમાળ પત્ની અને વ્હાલા બાળકોને મૂળભૂત જરૂરીયાતો સાથે દુનિયાનું સઘળું સુખ આપવાનું છે- આ સામાન્ય માણસે. મકાનને ઘર બનાવવાની જગ-દો-જહદ, બાળકોનું ભણતર, સામાજિક પ્રસંગો, જવાબદારીઓ, કુદકે અને ભૂસકે વધતી મોંઘવારી અને સામે માર્યાદિત આવક- રોજની બે થી ત્રણ જુદી જુદી નોકરીઓ કરી, પોતાના કુટુંબને ઊંચું લાવવા જાત ઘસી નાખે છે –આ સામાન્ય માણસ! આખું શહેર રવિવારે સુસ્તાય છે, મૌજ કરે છે - ત્યારે ઓવરટાઈમ કરી બે છેડા ભેગા કરી, ત્રીજા છેડે બાળકોના ઉજ્વળ ભવિષ્ય માટે બચત કરે છે – આ સામાન્ય માણસ. “ઘર” બનાવવાની અને કુટુંબની સુખ-સાહ્યબી સજાવવાની મથામણમાં પોતાના ત્રીસ વર્ષો હોમે છે – આ સામાન્ય માણસ! પોતાના બાળકોનાં પ્રશ્નો, ફરિયાદ કે અકળામણને હસીને, સ્વસ્થતાથી સાંભળી લે છે, પોતાના આંસુઓની ભીનાશ છુપાવી જાણે છે – આ સામાન્ય માણસ!

પિતા, બાપુ,ફાધર,પપ્પા, ડેડ – એક ચટ્ટાન, જે પોતાના કુટુંબ માટે જાત ઘસી નાખતા પળવાર વિચાર નથી કરતા!

***

“બેટા, એક વાર ફરી વિચાર કરી જો! હું તને કોઈ લાગણીભીનું લેક્ચર નહિ આપું. તને ઇમોશનલી બ્લેકમેઇલ પણ નઈ કરું. તારી લાઈફના દરેક નિર્ણય તારે જાતેજ લેવાના છે- પોતાની સુઝબુઝથી!” – પપ્પાની ચિંતા એમના શબ્દે શબ્દમાં છલકાઈ રહી.

“મેં વિચારીને જ નિર્ણય કર્યો છે પપ્પા. સુહાસ જેટલો સારો છોકરો આપણી જ્ઞાતિમાં તમે ટ્યુબલાઈટ લઈને શોધશો તો પણ નહિ જ મળે!”- દીકરીના શબ્દોમાં વર્તાતી ઉમરસહજ ઉતાવળ અને મોહ પિતાથી ક્યાં છુપાઈ શકે!

“કોઈ વ્યક્તિ સારી છે , ખુબ સારી છે- એ એક માત્ર કારણથી એની સાથે લગ્ન નાં થઇ શકે! જીવન સુખેથી જીવવા પ્રેમ સિવાય ઘણા ગુણો અને પરિબળો જરૂરી છે! અત્યારે તને હું સમઝાવીશ, તો પણ નહિ જ સમઝાય! જો તારી પસંદગી અમે નામંજુર કરીએ તો- શું કરીશ બેટા?” – પોતાની દીકરીનો નિર્ણય ખોટો જ છે, તે જાણવા છતાં પોતાનો નિર્ણય એના પર નાં જ થોપવા મક્કમ પિતા અનુભવી રહ્યા વિવશતા.

“હું મારા નિર્ણય પર મક્કમ છું. આપની નામંજૂરી હશે તો- અમે કોર્ટ મેરેજ કરી લઈશું. આગળ જતા, મને સુહાસ સાથે સુખેથી જીવતી જોઈને આપ અમને આશીર્વાદ જરૂરથી આપશો- મને વિશ્વાસ છે!”- દીકરીનાં ભવિષ્યના સોનેરી સપના સાચા જ થાય, અને એમાં કોઈ અડચણ આવે એ પહેલા પોતાની આંખો મીંચાઈ જાય એ પ્રાર્થના કરી રહ્યા પ્રેમાળ પપ્પા.

પ્રેમ શબ્દ જે બોલીને નહિ પરંતુ- જતાવીને જીવે છે એ અસામાન્ય વ્યક્તિ છે- પિતા.

પોતાનાં સંતાનોને દુનિયા અને દુનિયાદારી બંને , કોમળતા અને કઠોરતા બેલેન્સ કરીને સુપેરે શીખવાડે છે એવા દુનિયાના શ્રેષ્ટ શિક્ષક છે-પિતા.

પોતાના પરિવારને સુરક્ષિત રાખીને પણ એમને નવા રસ્તા અને દિશાઓ શોધવા સ્વતંત્રતા આપતા- પરિવારના છત્ર છે- પિતા.

પોતાના સંતાનોને સાચા-ખોટનો ભેદ સમઝાવવા - ભૂલ કરવાની છૂટ આપતા, પોતાની ભૂલોમાંથી નવો પાઠ ભણતા શીખવાડતા અને જરૂર પડ્યે નાની-મોટી સજા આપી સાચા રસ્તે વાળતા- દોસ્ત, હમદર્દ, ફિલોસોફર અને પથદર્શક છે- પિતા.

માં પરની કહેવતનો સહેજ રમુજી છાંટ સાથે ભાવાનુવાદ કરીએ તો-

“બાપ એ બાપ- બીજા બધા જંગલનાં સાપ!” - {ઓરીજીનલ કહેવત - “ માં તે માં, બીજા બધા વગડાના વા!” }

***

અંતે, દુનિયાના તમામ પિતાઓને – ફાધર્સ ડે ની શુભકામનાઓ!

અને મારા પ્રિય પપ્પાને- જે એમની હયાતીમાં નાં કહી શકી એવા શબ્દોની - એક શબ્દાંજલિ!

“ આજે કેમ આવાજ ધીમો આવે છે બેટા ? રાતે હીર બૌ જગાડતી તો નથી ને? 

કે હજુ પણ તું પહેલા ની જેમ રાતે જાગીને ન્યુઝ પેપર વાંચે છે?

તું ક્યારે સુધરીશ? તું ક્યારે મોટી થઈસ ?

તને કેટલી વાર  કીધું રાતે જલ્દી ઉંઘી જવાનું , રાતે ઊંઘ પૂરી નથી થઇ ને ? 

આઈ એમ ઓકે પાપા , ડોન્ટ વરી ...

આજે બૌ વરસાદ છે, તું  ક્યાં છે બેટા ? આભ ફાટ્યું છે ને તને એલ.ડબલ્યુ.પી. ની ચિંતા છે?

એક દિવસ જોબ પર નહિ જાય તો તારી કોલેજ બંધ નઈ થાય ને?

જો પાછી છત્રી/રેઇનકોટ જાણી જોઈને ભૂલી ગઈ ને આજે?

તું ક્યારે મોટી થઈસ? 

ભીંજાઈસ ને શરદી - તાવ આવશે તો? રાતે તને વારે ઘડીએ ઉઠી ને કોણ ઓઢાવશે ?

તને હળદર વાળું દૂધ નથી ભાવતું તો એમાં મધ કોણ નાખી આપશે? 

આઈ એમ ઓકે પાપા , ડોન્ટ વરી ...

બેટા , આજે ફરી દોડીને ટ્રેન પકડી ને ?

તને કેટલી વર કીધું સાચવીને અપડાઉન કરવાનું ....

ઘેર પહોંચતા હજુ સાંજ ઢળી જાય  છે બેટા? તું કેમ નથી સાંભળતી , તારી ચિંતા બહુ થાય છે! 

તું ક્યારે મોટી થઈસ?

એક ટ્રેન ચુકાસે તો કઈ જીન્દગી થોડી અટકી જાય છે?

આઈ એમ ઓકે પાપા , ડોન્ટ વરી ...

આજે કૈક થયું હોય એમ લાગે છે બેટા.. બધું ઠીક તો છે ને ?

તું ક્યારેય કઈ કેતી નથી,  પણ હું ના સમજુ ?

મારી દીકરી તો લાખો માં એક છે, મને તો તારા પર ખુબ ગર્વ છે , 

તું તો મારી દીકરી - દીકરા થી અધિક છે! 

શું થયું  છે બેટા કેમ , આમ અચકાય છે  ?

પોતાની જાત પરનો તારો વિશ્વાસ ને પ્રેમ કેમ આમ ડગી જાય છે ?

બૌ મોટી થઇ ગઈ છે હવે તું બેટા, હવે પપ્પા ને સમજાવે છે ..

પણ તારી તકલીફ સમજવા ને સંભાળવા .. મને તારા શબ્દો ની જરૂર નથી! 

આઈ એમ ઓકે પાપા , ડોન્ટ વરી ...

હવે તમે કઈ જ પૂછતાં નથી,

મારી ચિંતા પણ કરતા નથી ...

હવે મને "મારી" જાતને ચાહવા અને સમજવા કોઈ સમજાવતું નથી...

એવી તમને શું ઉતાવળ થતી હતી?

તમે તો ગયા, અને છૂટ્યા આ નાસમઝ, જીદ્દી, અણસમજુ દીકરી થી..

પણ .. 

તમને દીધેલા એ અગ્નિદાહમાં મારો આત્મા પણ બળી ગયો છે ...

તમારી સાથે અને તમારા માં જ ભળી ગયો છે ...

"આઈ એમ નોટ ઓકે પાપા, તમે ક્યાં છો ?"